‘Voor Miriam en Ben,’ zei ze met een glimlach. ‘Twee van de sterkste, liefste en meest koppige mensen die ik ken. Miriam, ik heb je gevechten zien leveren die de meeste mensen zich niet eens kunnen voorstellen, en op de een of andere manier ben je er grappiger uitgekomen dan ervoor. Ben, bedankt dat je haar ziet zoals ze verdient gezien te worden. Moge jullie leven samen gevuld zijn met gelach, samen eten en goede pijnstillers.’
Iedereen lachte, ik ook.
Naarmate de avond vorderde, stond ik aan de rand van de tuin, de koele avondlucht streelde mijn huid. De lichtslingers hulden alles in een zachte, gouden gloed. Achter me waren onze vrienden nog steeds aan het praten, lachen en dansen.
Ben trof me daar aan en sloeg een arm om mijn middel.
‘Een centje voor je gedachten?’ mompelde hij, terwijl hij een kus op mijn slaap drukte.
‘Ik zat na te denken over hoe ver ik gekomen ben,’ zei ik. ‘Waar ik een jaar geleden was. Waar ik nu ben. Hoe niets ervan is zoals ik had verwacht, maar… ik kan er wel mee leven.’
Hij knikte, terwijl hij met zijn duim kleine cirkeltjes op mijn heup tekende.
‘Heb je er ooit spijt van gehad?’ vroeg ik plotseling. ‘Dat je ze hebt verlaten. Dat je papa hebt aangegeven. Dat je nee hebt gezegd tegen Clara. Van alles.’
Hij zweeg even.
‘Echt waar?’ vroeg hij zachtjes.
Ik heb erover nagedacht. Echt goed nagedacht.
‘Ik vind het jammer dat het zo moest gaan,’ zei ik uiteindelijk. ‘Ik vind het jammer dat ze me nooit de kans hebben gegeven om het op een makkelijke manier te doen. Ik vind het jammer dat alles zo volledig mis is gegaan. Maar ik heb geen spijt dat ik voor mezelf heb gekozen. Niet meer.’
Hij draaide me naar zich toe, zijn ogen weerspiegelden de lichtjes. ‘Dan heb ik er ook geen spijt van,’ zei hij. ‘Want door voor jezelf te kiezen, ben je hier terechtgekomen. Op dit moment. Bij mij.’
Ik glimlachte en leunde tegen hem aan.
‘Ik hou van je,’ zei ik.
‘Ik hou ook van jou,’ antwoordde hij zonder aarzeling.
