De deur van het bedrijf ging gemakkelijk open. Er moesten nog beveiligers en misschien een paar medewerkers boven zijn, maar de ontvangsthal was stil. Emily liep geruisloos naar de tweede verdieping, voorzichtig dat haar hakken geen geluid maakten op de marmeren trap.
Ethans kantoor verwelkomde haar met de geur van leer en dure eau de cologne. Op het bureau lagen keurig geordende stapels documenten. In een hoek stond een kluis en langs de muur stonden planken vol ordners. Geen enkele was rood.
Emily deed de bureaulamp aan en begon haar onderzoek.
Eerst keek ze in de bureaulades. Standaard papierwerk, pennen, postzegels. In de onderste lade vond ze een USB-stick met het opschrift ‘Persoonlijk’. Ze stopte hem in haar zak. Misschien zou ze hem nodig hebben.
Vervolgens liep ze naar de archiefkast. De dossiers waren alfabetisch en per onderwerp geordend: testamenten, koopakten, erfeniszaken. Veel mappen, maar geen enkele rode.
Waar zou het kunnen zijn?
Emily zocht overal – achter het dure moderne schilderij aan de muur, in de kluis, onder het tapijt – en toen viel haar blik op een klein kastje in een hoek van het kantoor.
Ze kwam dichterbij en zag dat het met een eenvoudig hangslot beveiligd was.
Vreemd. Waarom zou je een kast in je eigen kantoor op slot doen, vooral als de hoofdingang al op slot zit?
Emily probeerde verschillende sleutels van Ethans sleutelbos. De derde paste.
Het kleine kastdeurtje ging open en voor haar ogen zag ze verschillende rode mappen netjes opgestapeld op een plank.
Daar waren ze.
Haar hart bonkte in haar keel. Ze greep de eerste map. Er stond ‘Andrade, M.’ op. De achternaam zei haar niets. Emily opende de map en zag het testament van een oudere vrouw die een appartement en een landhuis naliet aan ‘mijn petzoon, Ethan Hayes’.
De tweede map: “Castro, PN” Een testament met een aanzienlijk geldbedrag ten gunste van dezelfde Ethan Hayes.
De derde map: “Jennings, CS”
Deze achternaam klonk bekend. Emily herinnerde zich haar oudtante Catherine, de zus van haar overleden moeder, die zes maanden geleden was gestorven. Kinderloos en alleenstaand, was ze altijd van plan geweest haar erfenis aan haar enige achternichtje na te laten.
Toen Emily de map opende, zag ze een testament waarin al Catherines bezittingen – een appartement aan de Upper East Side ter waarde van ongeveer achthonderdduizend dollar, een huis in de Berkshires en haar spaargeld – werden nagelaten aan Ethan Hayes als een « goede vriend van de familie ».
‘Je bent een leugenaar,’ fluisterde Emily.
Ze had zelf het originele testament van haar tante gezien. Catherine had het haar een maand voor haar dood laten zien. Er stond duidelijk in geschreven: « Ik vermaak al mijn bezittingen aan mijn achternicht, Emily Hayes. » Handtekening, datum, notariële zegel – alles conform de wet.
En nu lag er een vals document voor haar. Een zeer vakkundig gemaakt document.
Ethan had misbruik gemaakt van zijn positie om de documenten te vervangen.
Emily pakte haar telefoon en fotografeerde elke pagina van het vervalste testament. Daarna bekeek ze de rest van de mappen. Er waren er in totaal zeven – zeven vervalste testamenten met een totale waarde van meer dan zeven miljoen dollar.
‘Hoe lang doet hij dit al?’ dacht ze, terwijl ze de documenten bekeek.
Afgaande op de data, was de fraude drie jaar geleden begonnen, ongeveer rond de tijd dat Ethan promotie kreeg en toegang tot de testamenten verwierf.
Ze ontdekte niet alleen valse testamenten, maar ook een tweede mobiele telefoon van Ethan, die ze ontgrendelde met behulp van de geboortedatum van hun zoon.
Natuurlijk. Waarom zou hij anders een tweede telefoon nodig hebben op vakantie als hij met Pamela was?
Ze opende haar telefoon en scrolde door de berichten. Er waren lange berichtenwisselingen tussen Ethan en Pamela.
“Schatje, ik heb vandaag weer een document aangepast. Meneer Morales had niet eens door dat hij geen testament voor zijn kleinzoon tekende, maar een schenkingsakte ten gunste van mij. Als hij overlijdt, is een herenhuis in Greenwich van ons.”
‘Schat, je bent een genie. Binnenkort kunnen we een villa in Italië kopen en daar als royalty leven. Laat je vrouw maar bij haar medicijnen en patiënten blijven.’
“Pamela, we moeten alleen nog de laatste zaak afronden: de erfenis van mijn vrouw. Daar zit het meeste geld in. Daarna verdwijnen we. Ik vraag de scheiding aan, neem de jongen mee en we gaan samen naar Italië.”
Emily las de berichten en voelde een mengeling van woede en walging. Ze bedrogen haar niet alleen, ze beroofden ook weerloze ouderen. Hoeveel families waren hun erfenis al kwijtgeraakt door hun hebzucht?
Ze fotografeerde alle berichten.
Vervolgens opende ze Ethans laptop. Het wachtwoord was hetzelfde als dat van de telefoons: de geboortedatum van hun zoon.
‘Een voorbeeldige vader,’ dacht Emily met een wrange glimlach.
In zijn e-mail vond ze nog meer bewijsmateriaal: diagrammen van de fraude, lijsten met slachtoffers, plannen voor geldovermakingen, allemaal perfect georganiseerd en verborgen in mappen waarvan hij duidelijk dacht dat niemand ze ooit zou bekijken.
‘Arrogante dwaas,’ dacht Emily terwijl ze de bestanden naar de USB-stick kopieerde die ze had gevonden.
Ethan was zo zeker van zichzelf dat hij niet eens de moeite had genomen om de informatie te versleutelen.
Nadat ze klaar was met de computer, ging ze terug naar de rode mappen. In een van de mappen vond ze een document dat haar bleek deed worden: een verzoekschrift om haar ouderlijke rechten over Noah te beperken, gebaseerd op beweringen over haar vermeende emotionele kwetsbaarheid en onvermogen om adequate zorg te verlenen.
Emily las verder. Het document was gedateerd op de volgende dag.
Dat was dus het plan.
Ten eerste, pak de erfenis met een vals testament. Neem vervolgens het kind mee, met het argument dat ze na het verlies van het geld niet stabiel was. Pamela zou in hun nieuwe leven haar plek als vrouw en moeder innemen.
Dat ging niet gebeuren.
