‘Natuurlijk. Ik wil graag helpen,’ antwoordde hij.
‘s Middags haalde Emily Noah op van de crèche. De jongen vroeg waar papa was, en ze antwoordde eerlijk:
“Papa heeft iets verkeerds gedaan. Nu moet hij zich verantwoorden.”
‘En komt hij terug?’ vroeg Noach.
‘Niet snel. Misschien komt hij nooit meer terug,’ zei Emily zachtjes. ‘Nu zijn we alleen jij en ik. Jij, ik, en alles komt goed.’
Noah knikte als een kleine vierjarige filosoof.
‘Mama, je verlaat me toch niet, hè?’
“Nooit, mijn liefste. Mama zal je nooit verlaten.”
De volgende dag begon het echte werk.
Rechercheur Vargas riep Emily op voor een uitgebreidere verklaring, die vier uur duurde. Aan het einde zei Vargas:
“Emily, dankzij jou hebben we een enorme fraudezaak aan het licht gebracht. Het blijkt dat er meer slachtoffers zijn dan we dachten.”
‘Hoeveel zijn het er tot nu toe?’ vroeg Emily.
“Twaalf gezinnen. De totale schade bedraagt meer dan vijfendertig miljoen dollar”, antwoordde Vargas.
Emily was verbijsterd. De misdaden van haar man waren nog erger dan ze zich had kunnen voorstellen.
‘En de medeplichtigen?’ vroeg Emily. ‘Behalve Pamela Serrano?’
« We hebben er minstens twee meer geïdentificeerd, » zei Vargas. « Een vastgoedtaxateur genaamd Andrew Cabrera en een makelaar genaamd Tatiana Navarro. Zij hielpen bij de transacties met de gestolen goederen. We hebben ze gisteravond allebei gearresteerd. »
Na het verhoor ging Emily meteen naar haar advocaat. Roth begroette haar met goed nieuws.
« De rechtbank heeft uw echtscheidingsverzoek in behandeling genomen, » zei hij. « Gezien de omstandigheden zal de procedure snel verlopen. »
‘En de voogdij over het kind?’ vroeg Emily.
‘Door Ethans arrestatie en de strafzaak verliest hij zijn ouderlijke rechten. Noah blijft bij jou’, antwoordde Roth. ‘Wat de bezittingen betreft, al Ethans bezittingen zijn bevroren. Appartementen, buitenhuizen, bankrekeningen, auto’s – alles zal worden gebruikt om de slachtoffers een schadevergoeding te betalen. Jij krijgt de helft van de gezamenlijke bezittingen die niet met de misdrijven te maken hebben. Dat omvat ook het appartement waar je nu woont. Daarnaast krijg je de volledige zeggenschap over de erfenis van je tante. Het vervalste testament is al nietig verklaard. Je krijgt alles wat van jou is: het appartement aan de Upper East Side, het huis in de bergen, de banktegoeden.’
Emily rekende het in gedachten uit. Inclusief de erfenis zou ze een rijke vrouw worden met genoeg geld voor een comfortabel leven.
‘Trouwens, over de baby…’ begon ze, toen ze zich plotseling iets herinnerde.
De afgelopen dagen was Emily door alle stress haar zwangerschap bijna vergeten. En plotseling voelde ze een steek in haar onderbuik.
‘Constantine, excuseer me. Ik moet gaan. Ik voel me niet lekker,’ zei ze, terwijl ze opstond.
‘Natuurlijk. Zorg goed voor jezelf,’ antwoordde hij bezorgd.
Op weg naar huis werd de pijn erger. Emily stopte bij een apotheek, maar plotseling werd ze duizelig en zag ze niets meer voor zich.
Emily werd wakker in een ziekenhuisbed. Naast haar zaten artsen en verpleegkundigen. Daar hoorde ze dat ze de baby had verloren. De zwangerschap was afgebroken.
Emily huilde tot ze geen tranen meer over had. Toen ze eindelijk gekalmeerd was, belde ze mevrouw Davis en vroeg haar Noah van de crèche op te halen en mee naar huis te nemen, waarbij ze kort uitlegde wat er gebeurd was.
Ze bracht drie dagen in het ziekenhuis door. Toen ze werd ontslagen en weer thuis was, nam ze een besluit: ze moest verder. Ze had Noah, en hij had een gelukkige, gezonde, liefdevolle moeder nodig.
Een uur later bracht mevrouw Davis haar zoon. Emily omhelsde hem stevig en besloot hem voorlopig niet te vertellen dat zijn kleine broertje of zusje niet meer zou komen.
‘s Avonds belde rechercheur Castle.
“Emily, ik heb meer nieuws over de financiële zaken van je man.”
‘Ik luister,’ zei ze zachtjes.
“We hebben nog drie rekeningen in buitenlandse belastingparadijzen gevonden. Het totale bedrag aan verborgen geld bedraagt meer dan vijfenveertig miljoen dollar. Ethan heeft zijn ontsnapping grondig voorbereid.”
‘Kan dat geld teruggevonden worden?’ vroeg Emily.
« We staan in contact met internationale instanties, » antwoordde Castle. « Het proces is complex, maar er is een reële kans om een groot deel ervan terug te krijgen. »
De volgende dag ontving Emily een onverwacht telefoontje. Het was van het detentiecentrum.
« Dit is een oproep van een gevangenis, » zei de geautomatiseerde stem. « Druk op één om te accepteren. »
Emily drukte op één.
‘Emily, met Pamela,’ klonk een zwakke stem aan de andere kant van de lijn. ‘Ze hebben me maar één keer gebeld.’
‘Ik luister,’ zei Emily voorzichtig.
‘Ik wil alles vertellen,’ zei Pamela. ‘Ik zal tegen Ethan getuigen. Maar ik heb één voorwaarde.’
« Wat is het? »
“Kom met me in gesprek. Er zijn dingen die je moet weten.”
‘Waarover?’
‘Over wat Ethan van plan was met jou en je zoon,’ antwoordde Pamela. ‘Het is veel erger dan je denkt.’
Emily aarzelde slechts een seconde. Nieuwsgierigheid en de behoefte aan de waarheid overwonnen haar afkeer.
Ze stemde ermee in om af te spreken.
Het detentiecentrum was een somber gebouw in een industriegebied van de stad. De bezoekersruimte had kale muren, een tafel, twee stoelen en tralies voor het raam.
Pamela zag er vreselijk uit. Haar haar was warrig, haar kleren verkreukeld en haar ogen rood van het huilen. Er was geen spoor meer te bekennen van de zelfverzekerde jonge vrouw die zich op het vliegveld aan Ethan had vastgeklampt.
‘Dank u wel voor uw komst,’ zei ze met een zwakke stem.
‘Ik luister,’ antwoordde Emily, terwijl ze nog even bleef staan voordat ze ging zitten.
‘Emily, ik wil dat je weet dat ik je nooit pijn wilde doen,’ begon Pamela. ‘Ethan vertelde me dat jullie al lange tijd niet meer van elkaar hielden, dat de scheiding onvermijdelijk was.’
‘En je geloofde hem,’ zei Emily botweg.
‘Ik was verliefd. Blind en naïef,’ gaf Pamela toe. ‘Hij beloofde met me te trouwen. Dat we een huis in Italië zouden kopen en kinderen zouden krijgen.’
Ze aarzelde even en keek toen recht naar Emily.
“Ik ben zwanger, Emily. Van Ethans kind. Ik kwam er vorige week achter.”
Emily voelde een scherpe steek in haar hart. Haar baby had het niet overleefd, en nu zou Ethan een kind krijgen met zijn maîtresse.
‘Waarom denk je dat het van Ethan is?’ vroeg Emily, met een kalme stem.
‘Mijn man en ik waren voorzichtig, want ik was van plan hem voor Ethan te verlaten,’ fluisterde Pamela. ‘En wat wilde je me nog meer vertellen over Ethans plannen?’
‘Hij was niet alleen van plan om van je te scheiden,’ zei Pamela aarzelend.
“Wat was zijn plan?”
« Om van je af te komen nadat je bent bevallen, op een manier die eruit zou zien als een tragisch incident of een uit de hand gelopen psychische crisis, » zei Pamela zachtjes.
Emily voelde het bloed in haar aderen stollen.
‘Meen je dat nou?’ vroeg ze.
‘Ja,’ zei Pamela. ‘Hij heeft contacten die gevaarlijke dingen doen voor geld, mensen die ‘problemen oplossen’. Ethan zei dat het zo eenvoudiger was. Geen noodzaak om bezittingen te verdelen bij een scheiding.’
‘En je hebt gezwegen?’, vroeg Emily.
‘Ik dacht dat hij het niet meende,’ zei Pamela ellendig. ‘Dat het maar loze woorden waren. Toen liet hij me foto’s zien van die mensen en vertelde hij me hoe ze te werk gingen. Toen werd ik bang. Maar het was te laat. Ik was zijn medeplichtige.’
‘Hij was dus niet alleen van plan alles van me af te pakken, maar ook om een einde aan mijn leven te maken waardoor het zou lijken alsof ik mezelf iets had aangedaan,’ dacht Emily, verbijsterd. Ze was op wonderbaarlijke wijze gered doordat ze zijn plannen vroegtijdig had ontdekt.
‘Pamela, heb je bewijs?’ vroeg ze hardop.
‘Ik heb sms-berichten met die mensen,’ zei Pamela. ‘Ethan dacht dat hij alles had verwijderd, maar ik heb screenshots gemaakt. Ik heb ze op een USB-stick opgeslagen.’
“Waar is de aandrijving?”
‘Bij mij thuis, in een doosje op mijn dressoir. Een klein roze doosje,’ antwoordde Pamela.
‘Waarom vertel je me dit?’ vroeg Emily.
‘Omdat ik eindelijk begrijp dat Ethan een monster is,’ zei Pamela, terwijl de tranen over haar wangen rolden. ‘Hij heeft me gebruikt, net zoals hij jou en iedereen anders heeft gebruikt. En toen hij me niet meer nodig had, zou hij me ook aan de kant hebben gezet. Mijn man Victor is een goede man. Ik was een idioot om hem te verraden. Nu wil ik in ieder geval een deel van mijn fouten goedmaken.’
‘Wat wil je ervoor terug?’ vroeg Emily kalm.
‘Zeg tegen Victor dat het me spijt,’ zei Pamela. ‘En laat hem de waarheid over het kind weten.’
Na de ontmoeting met Pamela ging Emily meteen naar rechercheur Vargas.
De nieuwe informatie heeft de zaak radicaal veranderd.
