Ik kan me het exacte moment nog herinneren waarop mijn maag zich omdraaide.
Het was laat in de avond en ik zat aan mijn bureau, half geconcentreerd op mijn e-mails, terwijl ik af en toe naar de babyfooncamera op mijn telefoon keek. Plotseling flikkerde er beweging in de hoek van het scherm. Eerst dacht ik dat het een storing was. Maar toen ik dichterbij kwam, begon mijn hart sneller te kloppen.
Het raam van de woonkamer schoof open.
Een schaduw glipte naar binnen. Iemand die ik niet herkende.
De hitte steeg me naar het gezicht. Mijn kinderen sliepen boven. Onze tienerbabysitter, Lily, zou op ze passen terwijl mijn man en ik een nachtje weg waren. Mijn handen trilden toen ik de beelden terugspoelde. Ik bekeek ze opnieuw. En nog eens.
