Ik liep langzaam langs de oever, en ineens zag ik het:
Een klein houten kistje.
Verweerd, maar intact.
Verscholen onder een boom, half bedekt door bladeren.
Mijn hart sloeg over toen ik het openschoof.
Binnenin zaten brieven.
Tientallen brieven.
Eén voor elke verjaardag die onze zoon nooit had kunnen vieren.
Allemaal ondertekend met dezelfde woorden:
Liefs, papa.
Ik zat daar tot de zon achter de bomen verdween.
Ik las zijn woorden.
Elk jaar opnieuw: pijn, liefde, schuld, herinneringen, hoop… alles wat Sam nooit had gezegd toen hij naast mij zat.
Voor het eerst zag ik zijn verdriet.
Niet door tranen…
maar door tederheid.
Verdriet kent vele gedaanten…
