Hij liet soms kleine spullen achter: een steen, een foto, een brief.
En hij sprak met onze zoon alsof hij hem nog kon horen.
Hij sprak… tot zonsopgang.
Daar, aan het water, liet hij zichzelf eindelijk breken.
Maar nooit in mijn bijzijn.
“Hij wilde niet dat je hem gebroken zag,” zei ze, terwijl haar eigen tranen over haar wangen stroomden.
“Hij dacht dat hij jullie allebei kon steunen door sterk te blijven.”
En op dat moment begreep ik het eindelijk:
De man die ik voor onwrikbaar had gehouden…
was al die tijd stilletjes aan het verdrinken.
Later die avond ging ik naar het meer.
Ik wist niet precies wat ik zocht. Misschien een teken. Misschien een manier om dichter bij hen beiden te komen.
De lucht was koud. Het water lag stil. De bomen stonden als wachters rond het meer.
Ik liep langzaam langs de oever, en ineens zag ik het:
