DEEL 2: De waarheid achter de kantoordeur
Reggie’s kantoor rook naar koffie en toner. De receptioniste begroette me hartelijk en wees me de weg naar de gang toen ik zei dat ik hem wilde verrassen.
Toen ik zijn kantoor naderde, klonk er gelach door de halfopen deur.
Toen hoorde ik Reggie’s stem.
‘Ze stelt geen vragen,’ zei hij lachend. ‘Ze vertrouwt me. Altijd al gedaan.’
Een vrouw lachte zachtjes – iemand die ik niet kende.
‘Als de uitbreiding eenmaal is afgerond,’ vervolgde Reggie, ‘hoef ik niet meer te doen alsof. Ze zal het nooit zien aankomen.’
Ik stond als aan de grond genageld, Malik zwaar in mijn armen, terwijl elke droom die ik mee het gebouw in had genomen, in duigen viel. Op dat moment begreep ik iets met een angstaanjagende helderheid: de man met wie ik mijn wonder wilde delen, had een toekomst zonder mij gepland.
Ik sprak hem niet aan. Ik deed de deur niet open. Ik liep stilletjes weg – mijn hoop had plaatsgemaakt voor vastberadenheid.
De volgende dagen zei ik niets. Ik nam contact op met een advocaat. Ik plaatste de loterijwinsten in een trustfonds op mijn meisjesnaam. Ik verzamelde bewijs dat Reggie bezittingen had verborgen, geld had verduisterd en van plan was te vertrekken zodra zijn bedrijf een bepaald succesniveau had bereikt.
Tegen de tijd dat hij mijn kalmte, mijn zelfvertrouwen en het feit dat ik niet meer om toestemming vroeg, opmerkte, was het al te laat.
