Zeven jaar lang was ik ervan overtuigd dat verdriet het moeilijkste was wat ons gezin ooit had meegemaakt.

Ik had die tijd besteed aan het opvoeden van de tien kinderen die mijn overleden verloofde had achtergelaten, ervan overtuigd dat haar verlies de diepste wond was die we met ons meedroegen. Toen keek mijn oudste dochter me op een avond aan en zei dat ze eindelijk klaar was om me te vertellen wat er die nacht werkelijk was gebeurd – en alles wat ik dacht te weten stortte in elkaar.

Tegen zeven uur die ochtend had ik al een lading toast laten aanbranden, drie toestemmingsformulieren ondertekend, Sophie’s vermiste schoen in de vriezer gevonden en Jason en Evan eraan herinnerd dat een lepel geen wapen is. Ik ben nu vierenveertig en de afgelopen zeven jaar heb ik tien kinderen opgevoed die niet mijn biologische kinderen zijn. Het is luidruchtig, chaotisch, uitputtend en toch op de een of andere manier nog steeds het middelpunt van mijn leven.

Calla had mijn vrouw moeten worden. Destijds was zij het hart van het gezin – degene die een peuter kon kalmeren met een liedje en een ruzie kon beëindigen met één blik. Maar zeven jaar eerder vond de politie haar auto bij de rivier, het bestuurdersportier open, haar tas er nog in en haar jas op de reling boven het water. Uren later vonden ze Mara, toen elf jaar oud, blootsvoets aan de kant van de weg, verkleumd en niet in staat om te spreken. Toen ze weken later eindelijk sprak, bleef ze herhalen dat ze zich niets herinnerde. Er was geen lichaam, maar na tien dagen zoeken begroeven we Calla toch. En ik bleef achter met de taak om tien kinderen bij elkaar te houden die me plotseling op manieren nodig hadden die ik me nooit had kunnen voorstellen.