Ik werd moeder op mijn 56e toen een baby voor mijn deur werd achtergelaten – 23 jaar later kwam er een vreemde langs die zei: ‘Kijk eens wat je zoon al die tijd voor je verborgen heeft gehouden!’
« Mijn naam is Marianne, » zei ze. « Ik ben de advocaat van uw zoon. Ik ken hem al een tijdje. »
Advocaat.
Harold stond verward op.
Mijn gedachten gingen meteen uit naar de ergste scenario’s.
« Gaat het wel goed met hem? » flapte ik eruit. « Is er een ongeluk gebeurd? »
« Hij is lichamelijk in orde, » zei ze snel. « Mag ik binnenkomen? »
Dat « fysiek » stelde me niet gerust.
Ik bracht haar naar de woonkamer. Harold stond verward op.
Marianne zette de doos op de salontafel en keek me recht in de ogen.
Het werd stil in de kamer.
« Dit zal moeilijk zijn om te horen, » zei ze. « Maar je moet onder ogen zien wat je zoon voor je verbergt. »
Mijn knieën voelden slap aan. Ik ging zitten.
‘Wat is dat?’ vroeg Harold.
« Documenten, » zei ze. « Over Julian. Over zijn biologische ouders. »
Het werd stil in de kamer.
‘Ik dacht dat er nooit iemand zich had gemeld,’ zei ik.
« Waarom ben je hier nu? »
« Nee, » zei ze. « Niet voor hem. Niet toen hij ze nodig had. Maar ze kwamen wel hun geld ophalen. »
Ze opende de doos en haalde er nette mappen uit, met een foto bovenop.
Een jong, welgesteld en verzorgd stel stond voor een groot huis. Ze leken wel uit een reclamefolder in een tijdschrift te komen.
« Dit zijn zijn biologische ouders, » zei Marianne.
Er werd iets in me koud.
‘Waarom ben je hier nu?’ vroeg Harold.
Mijn handen trilden toen ik het oppakte.
« Ze zijn een paar jaar geleden overleden, » zei ze. « Een auto-ongeluk. Een rijke, zeer bekende familie, zo iemand die veel waarde hecht aan zijn imago. »
Ze schoof een brief naar me toe.
« In hun testament lieten ze alles na aan hun kind. Julian. Degene die ze in de steek hadden gelaten. »
Mijn handen trilden toen ik het oppakte.
‘Waarom hebben ze hem in de eerste plaats achtergelaten?’ vroeg ik.
Marianne maakte geen bezwaar.
« Er waren complicaties bij de geboorte, » zei Marianne. « De artsen waarschuwden dat er mogelijk gezondheidsproblemen op de lange termijn zouden ontstaan. Niets was zeker. Alleen een risico. Ze raakten in paniek. Ze wilden geen ‘probleem’. Dus hebben ze het probleem in het geheim opgelost. »
« Door een baby midden in de winter buiten te dumpen, » zei Harold.
Marianne maakte geen bezwaar.
« Ik ben hier niet om hen te verdedigen, » zei ze. « Ik ben hier omdat hun nalatenschap nog steeds bestaat. En omdat Julian hier al jaren van op de hoogte is. En jij niet. »
« Ik heb eerst contact met hem opgenomen. »
Ik staarde haar aan.
‘Wist hij het?’ fluisterde ik.
Ze knikte.
« Ik heb als eerste contact met hem opgenomen, » zei ze. « We hebben DNA-tests laten doen. Hij heeft alles gelezen. En toen zei hij iets wat me schokte. »
Ze hield even stil.
« Hij zei: ‘Ze kunnen niet zomaar mijn ouders zijn omdat ze me geld hebben nagelaten.' »
« U hebt het recht om het te weten. »
Als je wilt doorgaan, klik op de knop onder de advertentie ⤵️
Advertentie
