Het moment waarop alles begon te schuiven
Toen raakte mijn moeder zwanger. Tijdens de echo werd het stil in de kamer.
“Drieling,” zei de arts uiteindelijk.
Mijn moeder probeerde zich groot te houden, maar ik zag hoe overweldigend het nieuws was. Onze vader zei niets. Hij draaide zich om en liep de kamer uit. Dat was de eerste keer dat hij echt afstand nam — en niet de laatste.
In de maanden die volgden was hij steeds minder aanwezig. Eerst door lange werkdagen, daarna door vage afspraken buitenshuis. Ondertussen hielp ik mijn moeder waar ik kon. Ze was blij met de komst van de jongens, maar ook bezorgd. En wie zou dat niet zijn?
Na verloop van tijd begon haar energie af te nemen. Eerst werd het afgedaan als vermoeidheid, later als complicaties. Tot de arts op een dag ging zitten en rustig uitleg gaf, terwijl mijn moeder alleen maar knikte. Ik voelde de grond onder me wegzakken.
Onze vader kwam daarna niet meer terug.
