Die nacht, toen ik in bed lag, dacht ik weer aan Hawaï. Aan de manier waarop de golven tegen de kust waren geslagen, aan de manier waarop de zon de hemel in goud had gekleurd. Ik herinnerde me de vreugde op zijn gezicht, hoe hij had gezegd dat het de beste verjaardag van zijn leven was. En ik vroeg me af: was het verkeerd van me om op hetzelfde te hopen? Was het dwaas om wederkerigheid te verwachten, om te geloven dat hij misschien aan iets meer dan alleen het praktische had gedacht?
Misschien wel. Of misschien ook niet. Misschien was het gewoon de herinnering dat liefde, net als verjaardagen, niet altijd symmetrisch is. Soms geef je meer. Soms hoop je meer. En soms sta je dan naar een stofzuiger midden in de kamer te staren en je af te vragen of de jaren de sprankeling van de verrassing hebben doen vervagen.
Maar diep vanbinnen, onder de teleurstelling, wist ik dit: ik verlangde nog steeds naar magie. Ik verlangde nog steeds naar het soort liefde dat je van je sokken blaast, zelfs op je vijftigste. En misschien was dat verlangen zelf wel het bewijs dat ik nog niet klaar was – dat vijftig, ondanks zijn schaduwzijden, nog steeds de mogelijkheid tot verwondering in zich droeg.
