Maar toen verstijfde ik.
Daar, midden in de woonkamer, stond een stofzuiger. Niet ingepakt. Niet versierd met een strik. Gewoon… rechtopstaand en zoemend met de saaie, praktische aard van huishoudelijke klusjes. Mijn adem stokte. Ik knipperde met mijn ogen, wachtend op de clou, het gelach, de onthulling dat dit slechts een afleidingsmanoeuvre was voor iets groters. Maar nee. Hij stond ernaast, glimlachend, trots. « Ik dacht dat je wel een nieuwe wilde, » zei hij. « Bij de oude stofzuiger kun je de borstelrol niet uitzetten op harde vloeren. Bij deze wel. »
Ik staarde hem aan, de woorden bleven in mijn borst steken. Een stofzuiger. Voor mijn vijftigste verjaardag. Mijn gedachten dwaalden terug naar Hawaï, naar de zeebries, naar de blik op zijn gezicht toen hij besefte wat ik voor hem in petto had. De vreugde. De dankbaarheid. De manier waarop hij me stevig had vastgehouden en had gefluisterd dat hij dat cadeau nooit zou vergeten. En nu, zeventien jaar na ons huwelijk, was ik aan de beurt. Een stofzuiger.
Ik probeerde te glimlachen, probeerde dankbaarheid te tonen, maar de teleurstelling was scherp en snijdend. Ik had niet om een nieuwe stofzuiger gevraagd. De oude werkte prima. En zelfs als dat niet zo was geweest, was dit dan echt het symbool dat hij voor mijn bijzondere verjaardag had uitgekozen? Geen etentje buiten de deur. Geen bos rozen. Zelfs geen kaartje. Gewoon een pakketje van Amazon dat de volgende dag bezorgd zou worden, midden in de kamer neergezet.
