“Maar ik heb je niet aangeraakt!”
‘Je klapte,’ zei Margaret. ‘Dat is nog erger.’
Laura sloeg op de vlucht. Ze rende naar de BMW, startte de motor en reed met gierende banden de oprit af, haar man achterlatend achter in een politieauto.
De agent leidde Daniël naar buiten. Toen ze de drempel overstapten, keek Daniël nog een laatste keer achterom. Hij zag er klein uit. Hij leek op een kind dat een onbetaalbare vaas had gebroken en zich te laat realiseerde dat die niet meer te repareren viel.
James Walker bleef achter. Hij liep naar Margaret toe en begeleidde haar voorzichtig naar de fauteuil.
‘Gaat het goed met je, Margaret?’
‘Nee,’ zei ze eerlijk. ‘Mijn hart is gebroken, James.’
‘Ik weet het,’ zei hij. ‘Maar je botten niet. En je geest niet. Je hebt het moeilijkste gedaan wat een moeder kan doen.’
“Ik heb mijn zoon naar de gevangenis gestuurd.”
‘Hij heeft zichzelf gestuurd,’ corrigeerde James. ‘Jij weigerde gewoon met hem mee te gaan.’
Het huis was stil. De klok op de schoorsteenmantel tikte. De koelkast zoemde. Het was dezelfde stilte als voorheen, maar de aard ervan was veranderd. Het was niet de stilte van het wachten op een windvlaag. Het was de stilte van een storm die voorbij was.
Het voelde schoon aan.
‘Ik heb ijs nodig,’ zei Margaret.
‘Ik haal het wel,’ zei James, terwijl hij naar de keuken liep.
Die avond zat Margaret op haar veranda. De zon ging onder en kleurde de hemel in paarse en oranje tinten. Ze keek naar de maïsstengels die in de wind heen en weer bewogen. Ze bogen door, maar braken niet.
Die nacht deed ze haar slaapkamerdeur niet op slot. Voor het eerst in jaren voelde ze zich veilig in haar eigen huis. De monsters waren verdwenen.
