Ik weet niet of ik nog wel om vergeving mag vragen.
Ik weet niet of dat recht nog van mij is.
Of dat ik die kans al lang geleden heb opgegeven, zonder het te beseffen.
Maar elke dag dat ik hier zit, in deze stilte, besef ik één ding steeds duidelijker:
Soms is het niet de ziekte die je breekt.
Maar de dingen die je te laat begrijpt.
En misschien…
is het zwaarste niet wat verloren ging,
maar het moment waarop je eindelijk ziet
hoe het is gebeurd.
