Hoofdstuk 5: Het spookgala
De tweede maand vloog voorbij in een waas van spanning. Mark werd steeds onvoorspelbaarder. Chloe zette hem onder druk om me te verlaten, en hij was doodsbang voor de financiële gevolgen.
We woonden een gala bij in het Pierre Hotel. Ik droeg een jurk die Julian me had gestuurd – middernachtblauw, met een open rug, een wapen van massale afleiding. Mark paradeerde met me rond, wanhopig om investeerders te laten zien dat zijn privéleven stabiel was.
Maar toen kwam ze binnen. Chloe. In een rode jurk die weinig aan de verbeelding overliet, en aan de arm van een oudere producer.
Marks greep om mijn arm verstevigde. « Wat doet ze hier? »
‘Wie, schat?’ vroeg ik onschuldig. ‘Oh, die influencer? Ze is nogal… vulgair in het echt.’
Later volgde ik Mark naar een stille gang. Ik verstopte me achter een pilaar en luisterde.
‘Je had beloofd dat je van haar zou scheiden!’ siste Chloe. ‘Julian heeft mijn kaarten geblokkeerd. Ik heb geld nodig, Mark!’
‘Heb geduld!’ snauwde Mark. ‘Eleanor gedraagt zich vreemd. Ze is veel te kalm. Als ik nu wegga, neemt ze de helft.’
“Wat een smoesjes! Als jullie volgende week niet reageren, maak ik de video openbaar.”
Mark keerde bleek en bezweet terug naar de balzaal. Hij sleepte me vroegtijdig mee naar huis. In de auto sloeg hij door.
‘Waarom ben je zo stil, Eleanor? Je was altijd jaloers! Heb je een affaire?’
Ik keek hem kalm aan. ‘Mark, is dit niet wat je wilde? Een rustige vrouw? Nu je die hebt, ben je boos?’
Hij wist niet wat hij moest zeggen. Hij raakte volledig van de kaart.
De volgende dag meldde Julians informant dat Mark 50 miljoen dollar aan bedrijfsgelden had overgemaakt naar een offshore-rekening op de Kaaimaneilanden om het voor mij te verbergen.
‘Hij heeft zijn eigen graf gegraven,’ zei Julian, terwijl hij me een glas wijn inschonk in zijn kantoor. ‘Die bank is eigendom van een schijnvennootschap van mij. Hij heeft me net het bewijs van federale verduistering overhandigd.’
Hoofdstuk 6: De executie
De negentig dagen waren voorbij.
De jaarlijkse aandeelhoudersvergadering van Peterson Industries werd gehouden in een balzaal van een hotel. Mark bruiste van de energie. Hij geloofde dat er een « mysterieuze investeerder » zou komen om zijn noodlijdende bedrijf te redden.
‘Vandaag is de dag, schat,’ zei hij, terwijl hij zijn stropdas rechtzette. ‘We gaan naar de maan.’
Ik glimlachte. « Ja, Mark. Vandaag is de dag. »
We zaten op de eerste rij. Mark nam plaats achter het podium en vertelde leugens over groei en toekomstige winsten.
« En nu, » kondigde Mark aan, « wil ik graag onze nieuwe strategische partner introduceren. »
De dubbele deuren zwaaiden open. Het werd stil in de kamer.
Julian Croft kwam binnenlopen, geflankeerd door zes advocaten. Hij keek Mark niet aan. Hij nam plaats achter het spreekgestoel.
‘Ik ben geen partner,’ kondigde Julian luid en duidelijk aan. ‘Sinds vanochtend heeft Croft Enterprises 85% van de schulden van Peterson Industries overgenomen. Vanwege wanbetaling maken we gebruik van ons recht om die schulden om te zetten in aandelen.’
‘Wat?’ schreeuwde Mark. ‘Dit kun je niet doen!’
‘Ik ben de nieuwe meerderheidsaandeelhouder,’ vervolgde Julian. ‘En mijn eerste daad is het ontbinden van de raad van bestuur.’
Hij drukte op een knop. Het scherm achter hem veranderde. Het was geen grafiek. Het was een video.
Mark en Chloe in een hotelkamer. Mark lacht.
“Eleanor is zo dom. Ze zal nooit weten dat ik haar geld heb gebruikt om jouw appartement te kopen.”
De aanwezigen hielden hun adem in. Camera’s flitsten. Mark verstijfde, keek naar het scherm en vervolgens naar mij.
“Eleanor… dit is nep…”
Ik stond op. Ik liep naar het podium. Ik pakte de microfoon.
‘Nep?’ vroeg ik. ‘Ik heb de camera’s geplaatst, Mark.’
Ik haalde een manilla-envelop uit mijn tas en gooide die tegen zijn borst.
“Scheidingspapieren. En kopieën van uw documenten betreffende verduistering. De SEC heeft ze al.”
Mark zakte op zijn knieën. « Eleanor, alsjeblieft… »
“Het is over, Mark. Je bent je vrouw, je bedrijf en je vrijheid kwijt. Geniet ervan.”
Ik liep de balzaal uit, het geluid van de losbrekende chaos klonk achter me. Ik keek Julian even in de ogen. Hij knikte me respectvol toe.
Ik liep naar buiten en ademde de New Yorkse lucht in. Het was heerlijk. Het was schoon. Ik voelde me vrij.
