Hoofdstuk 5: Het spookgala
De tweede maand vloog voorbij in een waas van spanning. Mark werd steeds onvoorspelbaarder. Chloe zette hem onder druk om me te verlaten, en hij was doodsbang voor de financiële gevolgen.
We woonden een gala bij in het Pierre Hotel. Ik droeg een jurk die Julian me had gestuurd – middernachtblauw, met een open rug, een wapen van massale afleiding. Mark paradeerde met me rond, wanhopig om investeerders te laten zien dat zijn privéleven stabiel was.
Maar toen kwam ze binnen. Chloe. In een rode jurk die weinig aan de verbeelding overliet, en aan de arm van een oudere producer.
Marks greep om mijn arm verstevigde. « Wat doet ze hier? »
‘Wie, schat?’ vroeg ik onschuldig. ‘Oh, die influencer? Ze is nogal… vulgair in het echt.’
Later volgde ik Mark naar een stille gang. Ik verstopte me achter een pilaar en luisterde.
‘Je had beloofd dat je van haar zou scheiden!’ siste Chloe. ‘Julian heeft mijn kaarten geblokkeerd. Ik heb geld nodig, Mark!’
‘Heb geduld!’ snauwde Mark. ‘Eleanor gedraagt zich vreemd. Ze is veel te kalm. Als ik nu wegga, neemt ze de helft.’
“Wat een smoesjes! Als jullie volgende week niet reageren, maak ik de video openbaar.”
Mark keerde bleek en bezweet terug naar de balzaal. Hij sleepte me vroegtijdig mee naar huis. In de auto sloeg hij door.
‘Waarom ben je zo stil, Eleanor? Je was altijd jaloers! Heb je een affaire?’
Ik keek hem kalm aan. ‘Mark, is dit niet wat je wilde? Een rustige vrouw? Nu je die hebt, ben je boos?’
Hij wist niet wat hij moest zeggen. Hij raakte volledig van de kaart.
De volgende dag meldde Julians informant dat Mark 50 miljoen dollar aan bedrijfsgelden had overgemaakt naar een offshore-rekening op de Kaaimaneilanden om het voor mij te verbergen.
‘Hij heeft zijn eigen graf gegraven,’ zei Julian, terwijl hij me een glas wijn inschonk in zijn kantoor. ‘Die bank is eigendom van een schijnvennootschap van mij. Hij heeft me net het bewijs van federale verduistering overhandigd.’
