Ik kon zijn laatste wens niet zomaar negeren.
Ik vervolgde mijn tocht door het bos, maar na een tijdje voelde ik me verdwaald.
‘Deze kaart deugt niet,’ besefte ik, omdat ik geen uitweg uit het bos kon vinden. Ik weet niet wanneer ik begon te huilen.
Maar toen herinnerde ik me iets belangrijks. « Opa zei altijd dat ik kalm moest blijven, » zei ik tegen mezelf. « Ik mag niet opgeven. »
Toen hoorde ik in de verte een geluid alsof een takje brak, en dat deed me denken aan enge verhalen uit mijn kindertijd. ‘Misschien had tante Daphne wel gelijk om me te waarschuwen,’ dacht ik, terwijl ik om me heen keek naar het enorme bos. Maar de gedachte aan opa’s advies gaf me de moed om door te gaan, en leidde me door de omhullende wildernis.
Ik haalde diep adem, nerveus, en probeerde helder na te denken. Teruggaan leek een goed idee, maar het zou moeilijk zijn om goed te zien in het bos als het donker werd. Er was een brug, die waar opa het altijd over had… die zou misschien kunnen helpen, dacht ik.
Ik veegde een traan weg en zette mijn rugzak recht. ‘Oké, Robyn,’ fluisterde ik tegen mezelf. ‘Laten we die brug zoeken.’
Maar dat zelfvertrouwen duurde niet lang. De zon ging onder, waardoor het bos dreigend aanvoelde. Uitgeput plofte ik neer onder een boom, verlangend naar de knusse keuken van tante Daphne.
Mijn rugzak bood geen troost, alleen maar herinneringen aan mijn onvoorbereidheid. Wanhopig op zoek naar eten vond ik niets dan oude kruimels van crackers. « Concentratie, Robyn. Vind de brug. Vind water, » spoorde ik mezelf aan, de honger negerend.
Toen, me het advies van opa weer herinnerend, gebruikte ik heilkruidblaadjes voor mijn wonden en liep verder, voortgedreven door het geluid van het stromende water. Maar de rivier was niet het rustige beekje dat ik me herinnerde; het was een gevaarlijke, snelstromende stroom.
Ik negeerde het verraderlijke pad en klauterde, gedreven door een ondraaglijke dorst, de rotsachtige oever af. Aan de waterkant aangekomen, knielde ik neer en schepte met mijn handen het koele water op. Het smaakte licht metaalachtig, maar op dat moment was het levensgevende nectar.
Toen ik opstond, verraadde mijn wankele ondergrond me. Ik gleed uit en tuimelde in de ijskoude stroom, schreeuwend om hulp. Mijn rugzak trok me mee naar beneden. « Opa, » fluisterde ik hulpeloos. Bij de gedachte aan hem kwam er een sprankje helderheid door de paniek heen. Hij zou niet gewild hebben dat ik opgaf. Hij had me geleerd te vechten, dapper te zijn.
