Vorige maand gebeurde er iets dat alles wat ik dacht te weten volledig op zijn kop zette. Ik was in Parijs voor mijn werk en liep door een smal straatje met kinderkopjes vlakbij Montmartre, toen de wereld leek te kantelen.
Een vrouw liep langs me heen. Voor de meeste mensen gewoon een doodgewone voorbijganger, maar voor mij was ze een levende echo van mijn verleden. Ze leek sprekend op mijn moeder. Niet ‘een beetje gelijkend’. Niet ‘een beetje in de buurt’. De gelijkenis was zo treffend, zo precies, dat ik als aan de grond genageld stond.
Haar ogen, haar glimlach, de vertrouwde beweging van het achter haar oor schuiven van haar haar — het was mijn moeder, dertig jaar later weer levend. Mijn hart bonkte in mijn borst.
Ik aarzelde. Was het mogelijk? Had het verdriet me eindelijk een wrede streek geleverd? Of kon het onmogelijke op de een of andere manier toch werkelijkheid worden?
De woorden die alles veranderden
Lees verder…
