‘Dit is mijn lerares, Margaret,’ zei Eli. ‘Herinner je je de verhalen nog?’

Noah glimlachte.

“Mijn vader vertelde me over jou. Hij zei dat jij hem geholpen hebt om in zichzelf te geloven toen niemand anders dat wilde.”

Voordat ik kon antwoorden, kwam Noah naar me toe en omhelsde me. Het was geen verlegen omhelzing. Het was het soort omhelzing dat een kind je geeft als het beseft dat je belangrijk voor hem of haar bent.

‘Papa zegt dat jij de reden bent dat we vleugels hebben, juf Margaret,’ zei Noah.

Instinctief sloeg ik mijn armen om hem heen. Hij was warm, stevig en echt. Dat kleine lichaampje tegen het mijne drukte een leegte op waarvan ik niet eens wist dat die nog bestond.

‘Vind je vliegtuigen leuk, Noah?’

‘Ooit ga ik er zelf een besturen. Net als mijn vader,’ zei hij trots.

Eli keek ons ​​vanuit de andere kant van de kamer aan, met een vriendelijke en ietwat weemoedige uitdrukking op zijn gezicht.

Ik raakte Noahs schouder aan en voelde iets in me veranderen, alsof het verdriet dat ik met me meedroeg eindelijk plaatsmaakte voor iets anders.

We zaten samen en deelden een paar mierzoete cupcakes, terwijl we praatten over vliegtuigen, school en onze favoriete ijssmaken. En voor het eerst in twee weken voelde ik me niet langer een rouwende moeder. Ik voelde iets meer.

Ik heb nooit kleinkinderen gehad. Ik had nooit gedacht dat ik ooit nog tot de familie gerekend zou worden. Ik wist dat de relatie tussen Robert en mij op de klippen liep en dat het slechts een kwestie van tijd was voordat hij zou vertrekken.

Maar nu hangt er elk jaar met kerst een potloodtekening op mijn koelkast, altijd gesigneerd:

“Voor oma Margaret. Liefs, Noah.”

En op de een of andere manier geloofde ik dat ik hier altijd al had moeten zijn.