‘Het is de startmotor,’ zei hij, terwijl hij me aankeek. ‘Geef me vijf minuten en een schroevendraaier.’

Ik had nog nooit een kind zo zelfverzekerd iets zien doen wat zo volwassen leek. En ik herinner me dat ik dacht: deze jongen verdient meer dan wat de wereld hem te bieden heeft.

Zijn vader zat in de gevangenis. Over zijn moeder bestond nauwelijks meer dan een gerucht. Soms strompelde ze schreeuwend en naar gin ruikend het schoolkantoor binnen, eisend buskaartjes en tegoedbonnen voor eten. Ik probeerde de gaten op te vullen – extra snacks in mijn bureaulades, nieuwe potloden als die van Eli kapot gingen, en een lift naar huis als de bussen eerder stopten met rijden.

Toen, op een avond, ging de telefoon.

‘Mevrouw Margaret?’ klonk de stem formeel en vermoeid. ‘We hebben een van uw leerlingen. Zijn naam is Eli. Hij werd samen met twee andere jongens in een gestolen auto meegenomen.’

Mijn hart zonk in mijn schoenen.

Ik vond hem op het politiebureau, zittend op een metalen bankje in de hoek. Zijn polsen waren geboeid. Zijn schoenen zaten onder de modder. Eli keek op toen ik binnenkwam, met grote, angstige ogen.

‘Ik heb hem niet gestolen,’ fluisterde hij terwijl ik naast hem hurkte. ‘Ze zeiden dat het gewoon een ritje was… Ik wist niet eens dat hij gestolen was.’

En ik geloofde hem. Met heel mijn hart geloofde ik hem.

Twee oudere jongens hadden een auto gestolen, er een ritje mee gemaakt en hem vervolgens achtergelaten in een steegje achter een buurtwinkel. Iemand had Eli die middag eerder met hen gezien. Het was niet veel, maar genoeg om hem in de problemen te betrekken. Hij zat niet in de auto toen ze werden gepakt, maar hij was er dicht genoeg bij om er schuldig uit te zien.

Bijna goed…

« Het lijkt erop dat de stille agent de uitkijkpost was, » zei een agent.

Eli had geen strafblad en zijn stem was niet sterk genoeg om iemand ervan te overtuigen dat hij er niet bij betrokken was.

Dus ik heb gelogen.

Ik vertelde ze dat hij me na de les had geholpen met een schoolproject. Ik gaf ze een tijdstip, een reden en een excuus dat geloofwaardig klonk. Het was niet waar, maar ik bracht het met de zelfverzekerdheid die alleen wanhoop kan opbrengen.

En het werkte. Ze lieten hem gaan met een waarschuwing, omdat het de papierwinkel toch niet waard was.

De volgende dag stond Eli voor mijn klasdeur met een verwelkte margriet in zijn hand.

‘Ooit zal ik u trots maken, juf Margaret,’ zei hij zachtjes, maar met een toon die hoop uitstraalde.