Toen kwam de intercom met een krakend geluid tot leven.

« Goedemorgen, dames en heren. U spreekt met uw kapitein. Vandaag vliegen we op een hoogte van 30.000 voet. De lucht ziet er de hele weg naar onze bestemming kalm uit. Bedankt dat u met ons meevliegt. »

En plotseling werd alles in mij stil.

De stem – nu veel dieper – klonk onmiskenbaar vertrouwd. Ik herkende haar. Ik had haar al meer dan veertig jaar niet gehoord, maar ik wist zonder enige twijfel dat het haar was.

Mijn hart kromp ineen, hard en snel.

Die stem – ouder nu, maar nog steeds de zijne – voelde als een krakende deur in een gang waarvan ik dacht dat die voorgoed gesloten was.

En terwijl ik daar zat, op weg naar de begrafenis van mijn zoon, besefte ik dat het lot zojuist weer in mijn leven was teruggekeerd, getooid met een eigen paar gouden vleugels op zijn revers.