Met trillende handen opende ik Walters briefje.
“Edith,” zo begon het.
“Ik wilde je altijd al over deze ring vertellen, maar ik heb nooit het juiste moment gevonden.
De oorlog heeft me geleerd hoe kwetsbaar liefde kan zijn. Het bewaren van deze ring ging me nooit om een andere vrouw. Sterker nog, het herinnerde me er elke dag aan hoe gelukkig ik was om naar jou terug te keren.
Jij was altijd mijn veilige haven.
Met vriendelijke groet,
Walter.
De tranen vertroebelden mijn zicht toen ik het handschrift herkende dat ik al tientallen jaren op boodschappenlijstjes en verjaardagskaarten had gezien.
Heel even was ik boos dat hij dit verhaal nooit had verteld.
