Ze snoof. « Sorry mama. Papa zou me plagen als hij het zag. »
Aan de overkant van het gangpad stond mijn kleinzoon Toby stijfjes in zijn gepoetste schoenen, in een poging er ouder uit te zien dan hij werkelijk was.
‘Oma, gaat het wel goed met je?’ vroeg hij zachtjes. ‘Heb je iets nodig?’
Ik kneep in zijn hand. ‘Ik heb wel ergere dingen meegemaakt,’ zei ik, met een geforceerde glimlach. ‘Je grootvader zou al deze aandacht vreselijk hebben gevonden.’
Toby wierp een verlegen blik op zijn schoenen. « Hij zou zeggen dat ze te glanzend zijn. »
‘Dat zou hij zeker doen,’ antwoordde ik hartelijk.
Even wilde ik bijna uit gewoonte naast me grijpen, in de verwachting daar Walters hand te voelen.
Toen de dienst ten einde liep en de mensen begonnen te vertrekken, raakte Ruth mijn arm aan.
‘Mama, wil je even naar buiten voor een frisse neus?’
‘Nog niet,’ zei ik.
Op dat moment zag ik een man rustig bij Walters foto staan. Hij bleef daar staan, alsof hij niet wist of hij dichterbij moest komen.
‘Ken je hem?’ vroeg Ruth zachtjes.
‘Ik denk het niet,’ antwoordde ik. Maar zijn oude militaire jas trok mijn aandacht. ‘Hoewel hij je vader misschien wel gekend heeft.’
De man liep langzaam naar ons toe en plotseling leek de kamer kleiner.
‘Edith?’ vroeg hij zachtjes.
Ik knikte. « Ja. Kende je Walter? »
‘Mijn naam is Paul,’ zei hij. ‘We hebben jaren geleden samen gediend.’
Ik bestudeerde zijn gezicht. « Walter heeft je nooit genoemd. »
Paul glimlachte flauwtjes. « Waarschijnlijk niet. »
Vervolgens hield hij een klein doosje omhoog. De randen waren versleten, alsof het al jarenlang was meegedragen.
‘Hij heeft me iets laten beloven,’ zei Paulus zachtjes. ‘Als ik hem zou overleven, was dit voor jou bedoeld.’
Mijn handen trilden toen ik het aannam.
