‘We overleefden,’ antwoordde ik zachtjes. ‘Dat is niet hetzelfde.’
De scheiding verliep in goede harmonie. Pijnlijk, maar rustig. Nadat we de papieren hadden getekend, stelde onze advocaat voor om naar een café verderop in de straat te gaan.
‘Afsluiting,’ zei hij zachtjes.
Ik stemde toe. Een laatste, beschaafd moment.
Het café was warm en rook naar koffie en suiker. We zaten tegenover elkaar, met de menukaarten in de hand. Heel even dacht ik dat dit het dan was – het vredige einde.
De serveerster kwam glimlachend aanlopen. « Wat kan ik voor u inschenken? »
‘Ik neem de groentesoep,’ zei Charles automatisch. Toen keek hij me aan en voegde eraan toe: ‘En zij neemt de kipsalade. Dressing apart.’
De serveerster draaide zich naar me toe.
Er is iets in mijn borst opengebarsten.
‘Ik—’ begon ik, maar stopte toen. Vijftig jaar aan ingeslikte woorden drukten tegen mijn keel.
‘Nee,’ zei ik, luider dan ik bedoelde. ‘Ik beslis wel.’
Charles knipperde verward met zijn ogen. « Ik was net— »
‘Dit,’ snauwde ik, terwijl mijn handen trilden. ‘Dit is precies waarom ik nooit met jou samen wil zijn.’
Het café werd stil om ons heen.
‘Ik ben niet je kind,’ zei ik, terwijl de tranen over mijn wangen stroomden. ‘Ik ben geen verlengstuk van jou. Ik ben iemand die nooit de kans heeft gekregen om te kiezen.’
