Sommige avonden zijn allemaal hetzelfde, terwijl andere een heel leven onverwacht op zijn kop zetten. Een ijskoude nacht, een routine-oproep, en dan een ontdekking die je hart in spanning achterlaat. Claire, een 34-jarige ambulanceverpleegster, zal die oproep nooit vergeten. Twee verlaten pasgeborenen vinden, hun kwetsbaarheid tegen zich aan voelen en in een oogwenk beseffen dat niets meer hetzelfde zal zijn… Wat gebeurt er als het lot je twee levens toevertrouwt en je dwingt naar je instinct te luisteren?
Wanneer werk een onvergetelijke ontmoeting wordt.
In sommige beroepen leer je emotionele afstand te bewaren. Maar wanneer je geconfronteerd wordt met twee baby’s die alleen in de kou zijn achtergelaten, brokkelt die barrière af. Hun kleine handjes, hun oppervlakkige ademhaling, hun bijna té zachte stilte… alles dwingt je om ze te beschermen, gerust te stellen, te blijven.
Wat bedoeld was als een gewoon telefoontje verandert in een onuitwisbare herinnering, gegrift in Claires hart lang nadat haar dienst erop zit.
Het is onmogelijk om te vergeten en de band die daardoor is ontstaan.
De dagen verstrijken, maar het beeld vervaagt niet. Claire belt « gewoon om even te checken hoe het gaat », en komt dan steeds weer terug. Ze biedt een knuffel, kleding, een beetje van haar aanwezigheid. Zonder het zich echt te realiseren, ontstaat er een onzichtbare band.
Het observeren van hun verschillen, hun gezichtsuitdrukkingen, hun slaapgewoonten… dat is al liefde. En soms wortelt liefde voordat we het zelfs maar durven te benoemen.
