Ik vond op zolder een brief uit 1991 van mijn eerste liefde die ik nog nooit eerder had gezien – nadat ik hem had gelezen, typte ik haar naam in een zoekbalk.
« En jij? »
‘Kerstmis was altijd het moeilijkst,’ zei ik. ‘Dan dacht ik het meest aan jou.’
‘Ik ook,’ fluisterde ze.
Er viel een lange, zware stilte.
Ik reikte over de tafel, mijn vingers raakten de hare nauwelijks aan.
‘Wie is die man op je profielfoto?’ vroeg ik uiteindelijk, bang voor het antwoord.
Ze grinnikte. « Mijn neef, Evan. We werken samen in het museum. Hij is getrouwd met een geweldige man die Leo heet. »
Ik barstte in lachen uit, de spanning in mijn schouders verdween als sneeuw voor de zon!
Ze grinnikte.
‘Nou, ik ben blij dat ik het gevraagd heb,’ zei ik.
« Ik had gehoopt dat je dat zou doen. »
Ik boog voorover, mijn hart bonkte in mijn keel.
« Sue… zou je er ooit over nadenken om ons nog een kans te geven? Zelfs nu. Zelfs op deze leeftijd. Misschien juist nu, want nu weten we wat we willen. »
Ze staarde me even aan.
‘Ik dacht dat je het nooit zou vragen,’ zei ze.
