Ik vond een diamanten ring in een wasmachine die ik in een kringloopwinkel had gekocht – toen ik hem terugbracht, stonden er tien politieauto’s voor mijn huis.
‘Alleen voor de ring?’ vroeg Nora.
« Alleen voor de ring, » zei hij.
« Bedankt dat je me op het juiste spoor hebt gehouden. »
Een andere agent stapte naar voren. « We zien de hele dag mensen liegen en stelen, » zei hij. « Het is belangrijk om te weten dat sommige mensen nog steeds het juiste doen, ook als niemand kijkt. »
Ik dacht terug aan dat moment bij de wasmachine.
Aan de ene kant een pandjeshuis. Aan de andere kant het serieuze gezicht van mijn dochter.
‘Bedankt dat je me op het goede spoor houdt, schat,’ zei ik tegen Nora.
Ze liepen een voor een terug naar hun auto’s. De motoren sloegen aan. De lichten gingen uit.
« Je was bang. »
Binnen enkele minuten was de straat weer normaal.
De kinderen keken me aan.
‘Je was bang,’ zei Nora.
‘Ja,’ zei ik. ‘Zo ongeveer.’
« Maar je zat niet in de problemen, » zei ze. « Omdat je het juiste hebt gedaan. »
‘Ik denk het wel,’ zei ik.
Je hebt het teruggebracht terwijl dat niet nodig was.
Milo trok aan mijn shirt. « Mogen we pannenkoeken? Omdat ik niet naar de gevangenis ben gegaan? »
‘Absoluut,’ zei ik.
Later, na het ontbijt en een wasje, plakte ik Claires briefje op de koelkast.
Precies boven de plek waar de ring een nacht had gelegen terwijl ik besloot wie ik wilde worden.
Nu zag ik elke keer dat ik de koelkast opendeed haar woorden.
Je hebt het teruggebracht terwijl dat niet nodig was.
Altijd is niet zomaar vanzelf gebeurd.
