Hazel omhelsde haar knuffelkonijn. « Zijn we arm? »

‘We zijn… vindingrijk,’ zei ik, in de hoop dat mijn stem overtuigend klonk.

We hadden geen geld voor nieuwe apparaten. Dus dat weekend zette ik de kinderen in de auto en reden we naar een kringloopwinkel die gebruikte apparaten verkocht. Achterin stond een oude wasmachine met een kartonnen bordje erop geplakt:

€60. Zoals het is. Geen retourzendingen.

Perfect.

De winkelbediende haalde zijn schouders op. « Hij werkte toen we hem testten. »

Dat was goed genoeg. Het was dit of de kleren met de hand wassen in het bad.

We hebben het met moeite in de auto gekregen. De kinderen maakten ruzie over de veiligheidsgordels. Milo verloor en was de hele rit naar huis chagrijnig.

Ik heb het apparaat aangesloten en het deksel gesloten.

‘Proefdraai,’ zei ik. ‘Leeg. Als het ontploft, rennen we weg.’

‘Dat is angstaanjagend,’ zei Milo.

Het water stroomde naar binnen. De trommel draaide.

En toen—klink.