Als blut alleenstaande vader van drie kinderen dacht ik dat het kopen van een wasmachine van 60 dollar in een kringloopwinkel wel het dieptepunt van mijn week was. Ik had geen idee dat het zou testen wat voor soort man ik eigenlijk was.

Ik was 30, voedde in mijn eentje drie kinderen op en was zo moe dat slapen er nooit vanaf kwam.

Mijn naam is Graham.

Als je kinderen alleen opvoedt, leer je snel wat er echt toe doet: eten op tafel, huur betaald, schone kleren en – bovenal – of je kinderen er nog steeds op vertrouwen dat je het juiste doet.

De wasmachine is midden in de wascyclus kapot gegaan.

Het kreunde, rammelde en hield er toen mee op, met een bad vol water en een bekende knoop in mijn borst. Weer iets kapot. Weer een herinnering dat er geen ruimte was voor fouten.

‘Is het dood?’ vroeg Milo. Hij was vier en al een realist.

‘Jazeker, vriend,’ zei ik. ‘Het heeft flink tegengevochten.’

Nora, acht jaar oud, sloeg haar armen over elkaar. « We kunnen toch niet zomaar zonder wasmachine zitten? »