Die middag reed ik naar de stad om te kijken of er vacatures waren. De resultaten waren, zoals verwacht, teleurstellend. De meeste functies vereisten recente ervaring die ik niet had. De weinige banen die me mogelijk in overweging namen, betaalden nauwelijks genoeg om de benzinekosten te dekken, laat staan om financiële stabiliteit aan te tonen aan een familierechter.
‘Je zou het eens bij de bank kunnen proberen,’ opperde Carol van het enige arbeidsbureau in de stad. ‘Ze zoeken wel iemand voor een parttimebaan, maar het is niet veel betaald.’
Een klein bedrag was nog altijd beter dan geen geld, dus liep ik de drie blokken naar Mountain View Community Bank.
De manager, een vrouw van ongeveer mijn leeftijd genaamd Patricia Walsh, keek sceptisch toen ik mijn situatie uitlegde.
‘Tien jaar niet gewerkt hebben is lang’, zei ze, terwijl ze mijn haastig geprinte cv bekeek. ‘En eerlijk gezegd hebben we iemand nodig die direct kan beginnen en flexibele uren kan werken.’
‘Ik kan beide,’ zei ik, waarschijnlijk meer wanhopig dan zelfverzekerd klinkend. ‘Ik leer snel, en ik heb deze baan nodig.’
Mijn toon moet indruk op haar hebben gemaakt, want ze bekeek me aandachtiger. ‘Vertel eens over je economische achtergrond,’ zei ze. ‘Waar heb je je op gericht tijdens je studie?’
De volgende twintig minuten bespraken we marktanalyse, beleggingsprincipes en financiële planningsstrategieën. Ik was verrast dat ik me meer herinnerde dan ik had verwacht. Mijn hersenen hadden dan wel tien jaar inactief geweest, maar de kennis was er nog steeds, klaar om opgeroepen te worden.
‘Ik geef je een proefperiode,’ zei Patricia uiteindelijk. ‘Om te beginnen drie dagen per week, waarbij je klanten helpt met basisboekhouding en leningaanvragen. Vijftien dollar per uur. Als het bevalt, kunnen we bespreken of je takenpakket uitgebreid kan worden.’
Vijftien dollar per uur was een schril contrast met Richards zescijferige inkomen, maar het voelde alsof hij de loterij had gewonnen.
Op weg terug naar mijn auto belde ik Emma’s school om te informeren naar de voogdijregeling.
« Meneer Hartwell heeft ze ingeschreven bij Riverside Academy, » deelde de secretaresse me mee.
Natuurlijk had hij die — een privéschool veertig minuten van mijn huis, waar hij elke interactie die ik met mijn eigen kinderen had, in de gaten kon houden.
Die avond zat ik in moeders schommelstoel op de veranda en berekende ik mijn financiën keer op keer. Zelfs met die baan bij de bank zou het maanden duren voordat ik mijn financiële stabiliteit kon aantonen. De juridische kosten voor het aanvechten van de voogdij zouden mijn bescheiden spaargeld opmaken. Richard wist precies wat hij deed; hij zette me gevangen in een systeem dat erop gericht was me machteloos te houden.
Toen de duisternis inviel, viel me iets vreemds op. Het licht op de veranda verlichtte een gedeelte van de gevelbekleding dat er anders uitzag dan de rest – op de een of andere manier nieuwer, hoewel nog steeds oud. Ik nam me voor om dat de volgende ochtend te onderzoeken.
Oude huizen hadden altijd hun geheimen, maar ik was die avond te moe om mysteries te ontrafelen. In plaats daarvan concentreerde ik me op de nabije toekomst. Morgen zou ik beginnen aan mijn nieuwe baan, mijn professionele reputatie weer opbouwen en de eerste kleine stap zetten om mijn kinderen terug te krijgen. Het was geen uitgebreid plan, maar het was mijn plan, en voorlopig moest dat genoeg zijn.
Ik had geen idee dat het huis van mijn moeder zou onthullen hoeveel ze zich precies op dit scenario had voorbereid.
Mijn eerste dag bij Mountain View Community Bank verliep beter dan verwacht. Patricia plaatste me achter de klantenservicebalie, waar ik mensen hielp met vragen over hun rekeningen en leningaanvragen. Het voelde vreemd om mijn enige nette zakelijke outfit aan te trekken en te doen alsof ik een competente professional was, terwijl ik het gevoel had dat ik mezelf nauwelijks staande kon houden.
Maar rond het middaguur gebeurde er iets bijzonders. Een jong stel kwam binnen met vragen over een hypotheek – duidelijk starters op de woningmarkt die overweldigd waren door het hele proces. Terwijl ik hen door de aanvraag leidde en de schuld-inkomstenverhouding en renteberekeningen uitlegde, voelde ik een sprankje van mijn oude zelf terugkeren.
Ik was hier goed in. Ik was vergeten hoeveel plezier ik beleefde aan het begrijpelijk maken van complexe financiële concepten.
‘Je weet er echt veel van,’ zei de echtgenoot toen we klaar waren. ‘Eerst waren we zo in de war, maar nu snappen we het helemaal.’
Het compliment betekende meer voor hem dan hij zich had kunnen voorstellen. Voor het eerst in jaren waardeerde iemand mijn kennis in plaats van mijn vermogen om een etentje te organiseren of Richards agenda te beheren.
Patricia merkte mijn succes met klanten op. « Je hebt hier echt aanleg voor, » zei ze tijdens mijn lunchpauze. « Heb je er al eens over nagedacht om je certificaat als financieel adviseur te halen? We kunnen wel iemand gebruiken die kan helpen met beleggingsplanning. »
Die suggestie plantte een zaadje in mijn hoofd. Misschien kon deze baan wel meer worden dan alleen maar overleven.
Na mijn werk ging ik even langs de supermarkt om spullen te halen voor de verdere verbouwing van het huis. De caissière, een tiener met paars haar en meerdere piercings, leek ongewoon spraakzaam.
‘Jij bent Miranda, toch? De dochter van mevrouw Foster.’
Toen ik knikte, glimlachte ze. ‘Ze kwam hier vroeger altijd. Ze kocht altijd lekkere chocolade en tijdschriften over zaken. Ze zei dat ze op de hoogte bleef van de laatste ontwikkelingen, zodat ze je advies kon geven als je dat nodig had.’
Die opmerking vond ik vreemd. Mijn moeder leek nooit bijzonder geïnteresseerd in zaken of financiën toen ik opgroeide. Ze was schoolbibliothecaresse geweest – praktisch en rustig, meer bezig met boeken dan met beleggingsstrategieën.
Misschien kende ik haar nooit zo goed als ik dacht.
