Ik was vijf jaar oud toen mijn moeder een enkele koffer pakte en uit ons leven verdween. Ik zie mezelf nog steeds voor me, staand bij het raam, mijn vingers tegen het glas gedrukt, wachtend tot ze zich omdraaide. Ik bleef mezelf voorhouden dat ze terug zou komen. Dat deed ze nooit. Vanaf dat moment waren mijn vader en ik er alleen nog maar.
Mijn vader had vier banen. Vier uitputtende, ondankbare banen. Hij verliet het huis voordat de zon opkwam en kwam pas lang na zonsondergang terug, zijn kleren stinkend naar vet, zweet en goedkope koffie. Zijn handen waren altijd ruw, zijn schouders permanent gebogen, zijn ogen dof van vermoeidheid. En toch, ondanks al dat werk, waren we nog steeds arm. De koelkast was vaak halfleeg. Mijn kleren kwamen uit kringloopwinkels. Ik zag andere kinderen pronken met hun nieuwe schoenen en speelgoed, en langzaam begon er wrok in me te groeien.
Naarmate ik ouder werd, veranderde die wrok in woede.
Ik noemde mijn vader een loser.
