Een nieuw leven, stap voor stap opgebouwd.
De jaren die volgden werden gekenmerkt door losse baantjes, strakke schema’s, een mager spaargeld en te korte nachten. Maar ze werden ook geleid door één zekerheid: haar diepe liefde voor haar zoon. Toen ze Éloi voor het eerst in een kleine ziekenkamer tegen zich aan hield, beloofde ze zichzelf dat hij zich nooit alleen zou voelen.
Hun eerste huis was bescheiden maar warm. Ze zag het als een symbool: dat van een leven dat ze met de kracht van haar hart aan het opbouwen was. Elke stap vooruit, elke gedeelde glimlach was een bitterzoete overwinning op het verleden.
