Een stilte, daarna gelach.

‘Walter,’ zei ik met trillende stem, ‘ik moet je iets vertellen.’

Hij keek op, meteen serieus.
« Hebben ze weer contact met je opgenomen? »

‘Nee,’ zei ik zachtjes. ‘Ik verwacht een baby.’

Hij zei niets. Seconden verstreken. Toen nog meer. Ik telde zijn ademhalingen.

En toen lachte hij luid en vrolijk, zo’n lach die een hele kamer vult.

‘Op mijn leeftijd?’ zei hij, terwijl hij opstond en in zijn handen klapte. ‘Ik had het nog in me.’

Ik huilde en lachte tegelijk, overweldigd door hoe goed en fout alles aanvoelde.