« Gisteren. »
‘En nog één ding,’ voegde ik eraan toe. ‘Zoek de documenten op met betrekking tot het Lake Forest-pand.’
“Volledige eigendomsgeschiedenis, inclusief hypotheken en de huidige status van de grondlease.”
Marcus draaide zijn hoofd om en keek me verbijsterd aan.
‘Mama, waarom heb je dat nodig? De grond onder hun huis is hun eigendom. Preston heeft altijd gezegd dat het familiebezit was.’
Ik moest bijna lachen.
Een familielandgoed gebouwd in ’98 met geld afkomstig uit de verkoop van illegale drank, dat hij succesvol via mijn eigen bank heeft witgewassen zonder er ook maar iets van te vermoeden.
‘Zoon,’ zei ik, terwijl ik zijn hand met de mijne bedekte.
Het was koud.
« Preston Galloway heeft veel dingen gezegd, maar documenten zeggen doorgaans iets heel anders. »
« Rest. »
“We gaan naar huis.”
Terwijl de auto soepel over de lanen reed, keek ik niet uit het raam.
Ik heb gewerkt.
Tabellen, schema’s en grafieken werden al op mijn tablet geopend.
Mijn hersenen schakelden over op de rekenmachinemodus.
De woede die in me oplaaide toen ik mijn kleinzoon op een vuile bank zag zitten, veranderde in iets kalmers.
Het was geen vurige emotie meer, maar koude brandstof.
Pure actie-energie.
Ik heb de bedrijfsketens gecontroleerd.
Midwest Cargo—een dochteronderneming van Northern Logistics—die op haar beurt via een fonds op de Kaaimaneilanden eigendom is van mijn holdingmaatschappij.
Preston Galloway stond weliswaar vermeld als CEO, maar zijn bevoegdheden werden strikt beperkt door de statuten.
Een handvest dat hij kennelijk al lange tijd niet meer had herlezen.
Of hij dacht dat ik, een oude vrouw, de clausules ervan was vergeten.
En hier is het land.
Het perceel in Lake Forest.
Formeel is het huis eigendom van de familie Galloway, maar de grond waarop het huis staat, wordt lang gehuurd van Zenith Development.
En alle aandelen van Zenith Development liggen veilig opgeborgen in mijn kantoor.
Het huurcontract loopt af.
Ik kneep mijn ogen samen om de datum te lezen.
Over twee maanden.
Er is ook een clausule die de verhuurder het recht geeft om de voorwaarden eenzijdig te herzien in geval van kwade trouw van de huurder.
Kwade trouw.
Wat een prachtige, bondige zin.
Ik heb een aantekening in mijn notitieboekje gemaakt.
Punt één: audit van het huurcontract.
Marcus zweeg de hele tijd.
Hij was er kapot van dat Tiffany hem had verraden.
Ik kende dat gevoel – wanneer je in de rug gestoken wordt door degenen die je met je borst beschermde.
Maar ik wist ook dat het beste medicijn tegen liefdesverdriet is om bezig te zijn.
En Marcus zou al snel veel werk hebben.
We reden het terrein van mijn landgoed in Bington Hills op.
Dennenbomen.
Stilte.
Een hoge schutting.
Het was hier veilig.
Mijn regels golden hier.
Zodra de auto tot stilstand kwam, ging het bestuurdersportier open.
Luther stapte uit, liep om de motorkap heen en opende de deur voor me.
In zijn hand had hij een dunne grijze map.
Dat was vreemd.
Normaal gesproken overhandigde hij documenten op kantoor.
Als hij ze nu op straat uitdeelde, betekende dat iets dringends.
