De waarheid achter de schijn
Het was een regenachtige ochtend in een bijna leeg café. Ze keek me aan en begreep meteen dat ik haar had gezien.
« Ik weet dat je me vorige week hebt gezien, » zei ze zachtjes.
Ik stond op het punt haar te beschuldigen. Maar zij was me voor.
« Hij was mijn broer. Hij kwam uit het buitenland. »
Ik voelde me belachelijk. Maar dat was nog maar het begin.
Ze pauzeerde even en voegde er toen kalm aan toe:
« Ik heb nog ongeveer zes maanden te gaan. »
De woorden waren simpel. Rauw. Onomkeerbaar.
Ze bevond zich in een ernstig, vergevorderd stadium van haar ziekte. Haar broer was bij haar gekomen om haar te steunen en haar erdoorheen te helpen. De etentjes, het stille gelach, de tedere gebaren… waren geen daden van verraad, maar van steun in het aangezicht van het onvermijdelijke.
