Ze schreef over hoe ze me in haar eentje had opgevoed nadat mijn vader was verdwenen, over hoe ze ‘s ochtends vroeg opstond en ‘s avonds laat opbleef om ervoor te zorgen dat ik nooit zou voelen hoe dicht we erbij waren om alles te verliezen. Ze zei dat ze tweedehands kleding kocht, niet uit schaamte, maar omdat elke euro die ze bespaarde me hielp om hogerop te komen dan zij ooit had gekund. De jurk die ze op mijn bruiloft droeg, legde ze uit, was niet zomaar gekozen – ze had er eigenlijk voor gespaard. Maar toen haar auto een week voor de ceremonie kapot ging, gebruikte ze dat geld in stilte voor de reparatie. Ze wilde niet dat ik aan mijn nieuwe leven begon met zorgen die op haar schouders rustten, niet op de mijne.
