‘Hoe is het gegaan?’ vroeg hij.
Ik ademde langzaam uit.
“Niet perfect. Maar wel eerlijk.”
Hij glimlachte hartelijk.
“Dat is meer dan de meeste mensen ooit krijgen.”
Terwijl we ons klaarmaakten om te vertrekken, keek ik nog een laatste keer naar mijn moeder. In mijn hart sprak ik de woorden uit die ik had willen zeggen toen ze nog leefde.
Ik heb het gehaald, mam. Het gaat goed met me. En ik kom eindelijk naar huis.
Niet naar het huis waar je woonde, maar naar de liefde waarvan je altijd hoopte dat die mij zou vinden.
Aan het publiek dat luistert – en dan vooral aan de ouderen die zelf de stormen van trots en liefdesverdriet hebben doorstaan – wil ik dit zeggen: als er nog iets onuitgesproken is tussen jou en iemand van wie je houdt, zeg het dan zolang het nog kan.
Trots heeft nog nooit een wond geheeld.
Maar nederigheid, eerlijkheid en vergeving – die kunnen hele gezinnen weer opbouwen.
