Ze draaide zich weer naar haar vriendje, wees opnieuw naar het papier, en ging verder met uitleggen. Ze had geen idee welke storm er net in mijn hoofd had gewoed. Ze had geen idee dat ik, haar eigen moeder, even niet wist of ik haar moest vertrouwen of beschermen. Voor haar was het gewoon een normale zondagmiddag.
Ik bleef nog een seconde staan, niet omdat ik wilde blijven kijken, maar omdat ik even moest schakelen. Omdat ik het beeld wilde opslaan. Omdat ik wilde onthouden dat ik een dochter heb die iemand helpt. Die geduldig is. Die serieus kan zijn. Die niet alleen bezig is met selfies en sociale media, zoals ik soms – eerlijk is eerlijk – wel eens denk als ik haar urenlang op haar telefoon zie.
Ik sloot de deur en leunde tegen de muur, half beschaamd en half opgelucht.
Ik voelde een vreemde warmte in mijn borst, een mengeling van trots en schaamte. Trots omdat mijn dochter daar zat, zichzelf serieus nemend, iemand ondersteunend. Schaamte omdat ik zo snel het ergste had aangenomen, terwijl er niets was om bang voor te zijn.
Wordt vervolgd op de volgende pagina 👇
