En toen besefte ik dat het gegiechel dat ik had gehoord waarschijnlijk ging over iets kleins. Misschien hadden ze een dom grapje gemaakt tijdens het leren. Misschien hadden ze gelachen om een fout antwoord. Misschien had hij iets verkeerd uitgesproken. Het was niets duisters. Het was gewoon het geluid van twee kinderen die samen iets doen en af en toe moeten lachen omdat veertienjarigen nu eenmaal niet uren achter elkaar serieus kunnen blijven.
Ze keek op en glimlachte, een beetje verward. « Mam? Heb je iets nodig? »
Haar stem had dat zachte, open geluid dat me meteen deed voelen hoe onterecht mijn achterdocht was geweest. Niet omdat ik haar niet vertrouw, maar omdat mijn hoofd sneller naar het ergste ging dan ik wilde toegeven.
“Oh, ik wilde alleen even vragen of je nog meer koekjes wilde.”
Ik hoorde hoe onhandig die zin klonk toen ik hem zei. Alsof ik toevallig langs liep. Alsof ik niet net met een hartslag van honderd had staan denken dat ik een drama ging aantreffen.
‘Het gaat goed, dank je wel!’, zei ze, en ze ging weer verder met waar ze mee bezig was.
Wordt vervolgd op de volgende pagina 👇
