Ze was iets aan het uitleggen, zo geconcentreerd dat ze nauwelijks merkte dat er iemand de kamer binnenkwam.
Haar stem klonk rustig en serieus, helemaal niet giechelig of geheimzinnig. Ze wees met haar pen naar een som, tekende iets uit op een blad en zei iets als: “Nee, kijk, je moet eerst dit doen, anders klopt het later niet.” Haar vriendje zat tegenover haar, met een blik van iemand die echt zijn best doet. Niet de blik van iemand die alleen maar doet alsof hij luistert. Hij keek naar het papier alsof zijn toekomst ervan afhing.
Haar vriend knikte instemmend, volledig geconcentreerd op de wiskundige uitleg van mijn dochter. Het bord met koekjes dat ze mee naar de kamer had genomen, stond onaangeroerd op haar bureau.
Ik zag ineens hoeveel moeite ze had gedaan om dit voor te bereiden. Ik kende mijn dochter. Ze kan chaotisch zijn, ze kan dingen laten slingeren, ze kan vergeten dat er een glas water op haar bureau staat dat al een week oud is. Maar dit was georganiseerd. Dit was serieus. Dit was haar manier om iemand te helpen, zonder dat ze er een groot ding van maakte.
Wordt vervolgd op de volgende pagina 👇
