Voordat ik het wist, liep ik langzaam door de gang.
Het was niet alsof ik besloot: nu ga ik spioneren. Het was eerder alsof mijn voeten me vanzelf meenamen, alsof mijn lichaam al in beweging kwam terwijl mijn hoofd nog probeerde rustig te blijven. Ik hield mezelf voor dat ik alleen even wilde checken of alles goed ging. Dat ik niet ging binnenvallen, dat ik alleen even wilde kijken of ze iets nodig hadden.
Toen ik bij haar deur aankwam, duwde ik die voorzichtig een klein beetje open.
Ik deed het zo zacht mogelijk, alsof ik bang was dat de deur zou kraken. Ik hield mijn adem in terwijl ik het smalle spleetje groter maakte. In mijn hoofd had ik mezelf voorbereid op allerlei scenario’s, van het onschuldige tot het veel te volwassen voor twee veertienjarigen. Mijn hart klopte sneller dan ik prettig vond.
Op de achtergrond klonk zachte muziek, en daar zaten ze dan, met de benen gekruist op het kleed, omringd door notitieboekjes, markeerstiften en wiskundeopgaven.
Het beeld dat ik zag was zo onverwacht simpel dat ik even niet wist hoe ik moest reageren. Overal lagen vellen papier met cijfers en formules. Er lagen pennen zonder dop. Er lag een rekenmachine op z’n kop. Er lag zelfs zo’n liniaal die ze altijd kwijt is. En daar, precies in het midden, zat mijn dochter met haar hoofd iets scheef, haar wenkbrauwen gefronst, alsof ze een ingewikkelde puzzel probeerde op te lossen.
Wordt vervolgd op de volgende pagina 👇
