Lila Parker — Marketingstagiaire

Intern.

Ik huilde niet. Niet toen. Mijn lichaam schakelde over op een soort noodmodus waarin emoties nutteloos leken. Ik maakte screenshots. Stuurde ze naar mezelf door. Sloot de laptop precies zoals ik hem had aangetroffen, alsof netheid een instorting kon voorkomen.

Die avond kwam Ethan binnen, ruikend naar eau de cologne en vol zelfvertrouwen. Hij kuste me op mijn wang zoals altijd, vroeg hoe mijn dag was geweest alsof het hem iets kon schelen, en schonk zichzelf een drankje in. Ik keek hem aan, verbijsterd door zijn toneelstukje.

‘Is alles in orde?’ vroeg hij, toen hij mijn stilte opmerkte.

‘Prima,’ antwoordde ik. ‘Gewoon moe.’

Ik wachtte tot hij in slaap viel. Toen begon ik met inpakken.

Niet mijn spullen. Die van hem.

Ik pakte twee koffers uit de kast en vulde ze met zijn pakken, zijn schoenen en zijn belachelijke manchetknopen met monogram. Ik voegde er zijn tandenborstel, zijn horlogelader en de ingelijste foto van zijn bureau aan toe – die waarop hij zijn arm trots om me heen had geslagen.

Om 8:15 uur laadde ik alles in mijn kofferbak en reed naar zijn kantoorgebouw.

De parkeerplaats bruiste van de werknemers en de koffiekopjes. Ik liep naar binnen alsof ik er thuishoorde – en dat deed ik ook. Ik had mijn leven opgebouwd rond een man die in die glazen toren werkte.

Bij de receptie glimlachte ik. « Hallo. Ik kom iets afgeven voor Ethan Lawson. »

De receptioniste knipperde met haar ogen. « Eh— »

‘Ik neem het wel aan,’ zei ik, terwijl ik de koffers achter me aan trok. ‘Het is persoonlijk.’

En toen zag ik haar.

Lila Parker stond bij de liften te lachen met twee collega’s, haar haar perfect gestyled en haar opvallende badge op haar blazer geklemd. Toen haar blikken de mijne kruisten, verdween haar glimlach – alsof ze gevaar aanvoelde, maar er nog niet bang voor was.

Ik stopte pal voor haar.

‘Lila?’ vroeg ik, met net genoeg stem zodat iedereen in de lobby het kon horen.

Haar gezicht werd bleek. « Ja? »

Ik zette Ethans koffers aan haar voeten en maakte de handvatten los.

‘Gefeliciteerd,’ zei ik. ‘Hij is van jou.’

Even was het stil in de lobby – zoals dat gebeurt in kamers vlak voordat een alarm afgaat, iedereen houdt instinctief zijn adem in.

Lila opende haar mond, maar er kwamen geen woorden uit. Haar blik gleed naar de bagage en vervolgens weer naar mij. Ze keek alsof ze iets levends in handen had gekregen en niet wist waar ze het moest neerzetten.

‘Ik… ik begrijp het niet,’ fluisterde ze