Hoofdstuk 6: Het leven van de nieuwe directeur
Zes maanden later.
De enorme, van vloer tot plafond reikende glazen ramen van het hoekantoor van de directeur boden een adembenemend panoramisch uitzicht op de skyline van Seattle. Ik zat achter een massief eikenhouten bureau, gekleed in een maatpak in donkerblauw, en bekeek het kwartaalverslag op mijn twee beeldschermen.
Ik reikte naar voren en nam een slok hete, hoogwaardige Earl Grey-thee uit een porseleinen mok.
De overgang naar mijn nieuwe functie was vlekkeloos en ongelooflijk succesvol verlopen. Zonder de enorme, slopende financiële last van mijn familie die me naar beneden trok, was mijn persoonlijke spaargeld enorm gegroeid. Ik werd gerespecteerd door mijn collega’s, gewaardeerd door mijn CEO en voor het eerst in mijn leven voelde ik me volledig en onwrikbaar zeker van mijn zaak.
Ik had sinds de avond dat ik de telefoon ophing geen woord meer gewisseld met mijn ouders of mijn zus.
Maar roddels vinden altijd wel een weg. Ik hoorde het nieuws over hun lot toevallig via een gemeenschappelijke tante die ik een paar weken geleden tegenkwam op een zakelijk netwerkevenement.
De bank was niet coulant geweest. Omdat ze de achterstallige vijftienduizend dollar niet konden opbrengen en niet over het inkomen beschikten om aan te tonen dat ze toekomstige betalingen konden blijven voldoen, waren Arthur en Evelyn hun huis met vier slaapkamers kwijtgeraakt door een gedwongen verkoop. Ze waren gedwongen hun spullen te pakken en te verhuizen naar een krappe, vieze huurwoning in een weinig aantrekkelijke buitenwijk ver buiten de stad.
En het gouden kind?
