De gerechtsdeurwaarder riep, en de aanwezigen stonden op toen rechter Mallory Keane binnenkwam. Hij was een man van in de zestig met een gezicht dat eruitzag alsof het uit graniet was gehouwen en vervolgens tien jaar in de Chicago-winter had gelegen. Hij zag er niet gelukkig uit. De agenda was vol, en een betwist familiefaillissement waarbij prominente figuren uit de society betrokken waren, was waarschijnlijk het laatste waar hij zich mee wilde bemoeien. We gingen zitten. De lucht in de zaal werd zwaar, een fysieke last drukte op mijn borst.
De advocaat van de Hawthornes, een man genaamd Sterling Vance, die zeshonderd dollar per uur rekende om levens te verwoesten, stond op. Hij knoopte zijn colbertjasje met een zwierige beweging dicht.
‘Edele rechter,’ begon Vance. Zijn stem was een diepe bariton die, zonder microfoon, tot achter in de zaal te horen was. ‘We zijn hier vandaag met een zwaar hart. Dit is geen geval van kwaadwillige vervolging. Dit is een tragedie van een familie die probeert een enorm verlies te compenseren dat is veroorzaakt door wanbeheer.’
Hij gebaarde naar me alsof ik een vlek op het tapijt was. « De schuldenaar, mevrouw Ross, heeft een persoonlijke lening van 2,4 miljoen dollar afgesloten bij haar broer, de heer Bryce Hawthorne. » Er ging een gemompel door de zaal. 2,4 miljoen dollar. Voor de gemiddelde persoon was dat een fortuin. Voor mijn familie was het een wapen.
Vance liep heen en weer voor de rechter en vertelde een verhaal dat ik al duizend keer aan de eettafel had gehoord. Alleen werd het nu opgetekend voor het juridisch dossier. « Meneer Hawthorne heeft deze gelden uit liefde verstrekt, Edelheer. Hij wilde de ambitie van zijn zus steunen, maar we hebben bewijs – bankafschriften, e-mails, getuigenverklaringen – waaruit blijkt dat het bedrijf al een zinkend schip was. Mevrouw Ross heeft het geld aangenomen, het in minder dan zes maanden verbrast aan frivole uitgaven en beweert nu dat ze niet kan betalen. We vragen de rechtbank om de vennootschapssluier te doorbreken, de activa van het bedrijf – hoe gering die ook zijn – verbeurd te verklaren en meneer Hawthorne onmiddellijk kwijtschelding te verlenen als voornaamste schuldeiser. »
Ik keek naar mijn moeder. Precies op het juiste moment slaakte ze een zachte, hoorbare snik. Mijn vader aaide haar hand en keek stoïcijns naar de grond. Het was een perfect verhaal. De roekeloze dochter, de welwillende broer, het verkwiste fortuin.
» Northbridge Shield Works heeft geen levensvatbaar product meer, Edelheer, » concludeerde Vance, leunend op het spreekgestoel. « Het is een omhulsel, een hobby die uit de hand is gelopen, en nu wil meneer Hawthorne gewoon redden wat er nog te redden valt van de puinhoop. »
Vance ging zitten. De stilte die volgde was zwaar van oordeel. Ik voelde de blikken van de verslaggevers in mijn nek branden. Ze waren al bezig met het formuleren van de krantenkoppen: Erfgename van Hawthorne zet startup failliet. Broer blijft met de gebakken peren zitten.
Rechter Keane keek over zijn leesbril heen naar onze tafel. « Mevrouw Ruiz, wenst de verdediging een openingsverklaring af te leggen? »
Daniela stond op. Ze liep niet heen en weer. Ze maakte geen grote handgebaren. Ze stond volkomen stil.
‘Ja, Edelheer,’ zei ze. Haar stem was niet luid, maar sneed als een scalpel door de vochtige lucht van de kamer. ‘Het verhaal dat meneer Vance presenteert is meeslepend. Het is dramatisch. Het is emotioneel. Er zijn veel mensen bij betrokken. Maar er ontbreekt één cruciaal element.’ Ze pauzeerde, waardoor de stilte drie seconden duurde. ‘De waarheid.’
Daniela pakte de eerste van de drie dozen. « Wij betwisten de geldigheid van de schuld. Wij betwisten de bewering van insolventie. En wij betwisten de karakterisering van de onderneming van mijn cliënt als een hobby. De eiseres beweert dat mevrouw Ross 2,4 miljoen dollar heeft geleend om een noodlijdend bedrijf te redden. Wij zullen aantonen dat een dergelijke overdracht nooit heeft plaatsgevonden. Dat de leningdocumenten die aan deze rechtbank zijn voorgelegd, vervalsingen zijn en dat Northbridge Shield Works niet alleen solvabel is, maar momenteel een van de meest solide financiële instellingen in de staat Illinois is. »
Ze klopte op de bovenkant van de doos. « We hebben drieduizend pagina’s aan bewijsmateriaal verzameld, Edelheer. Forensische boekhouding, serverlogs en beëdigde verklaringen die een heel ander beeld schetsen van waarom de familie Hawthorne zo wanhopig probeert dit bedrijf onder curatele te stellen. »
Bryce lachte. Het was een kort, scherp geluid, snel gesmoord, maar het was er wel. Hij dacht dat we bluften. Hij dacht dat ik nog steeds het meisje was dat zich in haar kamer verstopte terwijl hij de countryclub probeerde te charmeren.
Rechter Keane leek niet onder de indruk van het gelach. Hij trok het dossier naar zich toe en opende de dikke map die Vance had ingediend. Hij bladerde erdoorheen, met een neutrale uitdrukking op zijn gezicht.
‘2,4 miljoen dollar,’ mompelde de rechter, terwijl hij las. ‘Promissory note gedateerd 14 oktober 2022.’
