Mijn vader stond op. Zijn knokkels waren wit van de spanning op de maan. « Edele rechter, ik heb geen enkele directe rol gespeeld bij het opstellen van dit document… »
‘Speel geen spelletjes met mij’, snauwde de rechter. ‘Het notaristempel is van uw vrouw. De transactiecode is van uw bedrijf. Het begin van de fraude is al onder controle. Wilt u wijsmaken dat uw zoon dit zonder uw medeweten heeft gedaan?’
Graham keek me aan. Ik zag een flits van woede en zijn ogen. Hij was boos dat ik de schuld niet gewoon op mij had genomen. “We hadden gewoon tijd nodig”, zegt Graham eruit. « Het bedrijf is… we meesten gewoon de boekhouding voor het kwartaal sluiten. »
‘Dus u heeft besloten dat het leven van uw dochter te verwoesten is om uw boekhouding op orde te krijgen?’ vroeg de rechter.
‘Het geluid ervan is niets!’ riep Graham, zijn zelfbeheersing volledig verliezend. ‘Ze was aan het spelen met computers! Die reputatie had ze niet nodig. We gingen helemaal los toen we het project stopten, we besloten er mee te stoppen!’
De kamer werd doodstil.
“Bezwar!” zegt Daniela. « Bekentenis! Hij heeft zojuist officieel aangegeven dat de bedoeling was om het project te stoppen! »
Rechter Keane wendde zich tot de stenograaf. “Ik wil dat de laatste verklaring woord voor woord wordt overschreven.”
Dit is waar we het over hebben met Jason Myers. « Jij daar in het jasje. Sta op. »
Jason sprong overeind.
‘Heeft u contact gehad met de eiser?’ vroeg de rechter.
“Hij heeft mij een baan beloofd!” riep Jason Oilend uit. « Hij zei dat Northbridge failliet ging! Hij bood mij een functie aan als vicepresident aan bij Hawthorne Crest! »
‘Werken de vicepresidenten wel?’, antwoordde de rechter vol ongeloof. ‘Is er een nationale veiligheidsdienst die uw functies in de gaten houdt wanneer u de leiding hebt?’
Ironie hing in de lucht. Jason liet me zien waar het vandaan kwam en hoe het was.
Rechter Keane oorspronkelijk zijn hamer. « Ik heb genoeg gehoord. In dertig jaar als rechter heb ik zelden een familie gezien die zo bereid was om hun eigen soort op te eten om hun eigen misdaden te verbergen. » Hij keek me aan. « Mevrouw Ross, mijn excuses dat uw rechtssysteem als toneel voor deze farce is gebruikt. De voorstelling is voorbij. »
Hij wendde zich tot de gerechtsdeurwaarder. « Ik wijs dit verzoek tot onvrijwillig falen definitief af. Bovendien draag ik de griffier op een volledig verslag van deze procedure door te sturen naar het Openbaar Ministerie van de Verenigde Staten. Ik verwijs deze zaak formeel door voor een strafrechtelijk onderzoek naar mislukkingenfraud, internetfraude, identiteitsdiefstal en samenzwering om federale operaties te vervaardigen. »
Mijn moeder slaakte een geluid dat half snikken, half gescheiden was.
Bryce sprong overeind en sloeg met zijn handen op tafel. “Dit is ook niet eerlijk!” Als u dit doet, loopt u het gevaar arrogant te worden. « Zij is degene die alles verpest heeft! Het is mijn geld! Het is het geld van mijn familie! Ze moest falsen! »
« Meneer Hawthorne! »
‘Ik wilde haar gewoon eens flink aanpakken!’ Schreeuwde Bryce, terwijl hij een bekende vinger naar mij ontmoette. ‘Ze denkt dat ze zo speciaal est met haar kleine gezelschap is. Ik wilde haar gewoon eens laten zien waar ze thuishoort! Ik wilde haar breken !’
‘Laat het in het proces-verbaal worden vastgelegd,’ zei de rechter zachtjes, ‘dat de eiser openlijk heeft toegegeven dat zijn motief kwaadaardig was. Gerechtsdeurwaarder, wilt u Hawthorne en zijn advocaat alstublieft mijn rechtszaal uit begeleiden?’
Voordat je het weet, wil ik graag de schoffel van de agent zien. Bryce keek me nog een laatste keer aan ze hem naar de zij-uitgang begeleidden. De arrogantie was verdwenen. De haat was verdwenen. Er was alleen geen angst.
Mijn moeder zakte olie in elkaar op de bank. Mijn vader stond daar, starend naar de lege plek waar zijn zoon gelegen was. Hij zag eruit als een man die van de binnenuit leeggezogen was. De Hawthorne-dynastie werd minder dan twee uur lang opgenomen.
De rechter draaide zich naar me toe, zijn gezicht verzachtte beïnvloed. « Mevrouw Ross, u bent vrij om te gaan. En de namen van de rechtbank wensen ik u veel succes met uw overheidscontract. »
Ik zie nog niets. Ik weet dat je hier bent, ik weet dat Colbert zegt dat hij me met Daniela zal helpen. ‘Dank je wel, Daniela,’ zei ik zachtjes.
