Hoofdstuk 2: Het fatale vonnis

Mijn moeder knipperde met haar ogen, een kleine, verwarde glimlach verscheen op haar lippen. « Pardon? »

‘Ga mijn huis uit,’ zei ik met een lage, kalme stem. ‘Allemaal. Jullie hebben dertig minuten.’

Even was het stil. Toen barstte Allison in lachen uit.

‘Oh mijn god, Hannah, doe niet zo dramatisch,’ giechelde ze, terwijl ze zich weer tot haar telefoon wendde. ‘Je bent gewoon moe. Ga even een dutje doen. Maar niet in de studio, ik ga over tien minuten live.’

‘Dit is geen studio, Allison,’ zei ik, terwijl ik de telefoon uit haar hand griste en op de grond gooide. ‘Dit is Kora’s slaapkamer.’

« Hé! » gilde Allison, terwijl ze naar haar apparaat greep. « Je hebt mijn schermbeschermer kapotgemaakt! »

‘Hannah, het is genoeg!’ schreeuwde mijn vader, terwijl hij stampend de trap op kwam. Zijn gezicht was rood, zijn borst vooruit. De intimidatietactiek die had gewerkt toen ik twaalf was. ‘Je gaat nu meteen je excuses aanbieden aan je zus en je moeder! Wij wonen hier! Wij zijn je familie!’

‘Je woont hier,’ zei ik, terwijl ik dichterbij hem kwam, ‘omdat ik je hier heb laten wonen. Omdat ik medelijden met je had. Omdat ik dacht dat ‘familie’ iets betekende. Maar je hebt me net het tegendeel bewezen.’

‘Ik betaal de elektriciteitsrekening!’ brulde mijn vader, terwijl hij met zijn vinger in mijn gezicht prikte. ‘Ik draag mijn steentje bij!’

Ik lachte. Het was een droge, humorloze lach. « Je hebt de elektriciteitsrekening maar één keer betaald, pap. Vorige maand. Driehonderd dollar. Mijn hypotheek is vierduizend dollar. De boodschappen die je eet kosten achthonderd dollar. Het internet dat Allison gebruikt om haar video’s te uploaden kost tweehonderd dollar. Wil je even rekenen? Want ik doe het elke avond. »

‘Nou en?’ sneerde moeder, terwijl ze haar armen over elkaar sloeg. ‘Jij verdient geld genoeg. Je bent egoïstisch, Hannah. Altijd al geweest. Je houdt je succes voor jezelf terwijl je zus het moeilijk heeft.’

‘Ben ik egoïstisch?’ herhaalde ik, terwijl de ijzige woede mijn aandacht verscherpte. ‘Ik heb hard gewerkt om te studeren. Ik kocht dit huis toen ik zesentwintig was. Ik liet je hier wonen toen je je eigen huis kwijt was. En hoe betaal je me terug? Je gooit mijn kind eruit als vuilnis.’

Ik keek op mijn horloge.

“U heeft negenentwintig minuten.”

‘We gaan nergens heen,’ sneerde moeder. ‘Dit is ons huis. Je kunt ons er niet zomaar uitgooien. Er zijn wetten, Hannah. Krakersrechten!’

‘Gasten,’ corrigeerde ik haar. ‘Jullie zijn gasten. Jullie betalen geen huur. Jullie hebben geen huurcontract. Jullie hebben geen sleutel – ik heb de reservesleutels bewaard. Volgens de wet zijn jullie gasten die te lang zijn gebleven. En aangezien jullie net hebben toegegeven dat jullie de spullen van mijn dochter zonder mijn toestemming hebben weggegooid, kan ik diefstal daar ook nog aan toevoegen.’

Allison stond op, haar gezicht vertrokken in een lelijke, uitdagende grimas. « Dat durf je niet. Ik vertel het iedereen! Ik heb vijfduizend volgers! Ik ga dit nu meteen livestreamen! ‘Mijn gestoorde zus mishandelt haar bejaarde ouders en zet haar zus op straat!’ Je wordt gecanceld, Hannah. Je raakt je baan kwijt. »

Ze hield haar telefoon omhoog en drukte op de ‘Ga live’-knop. « Hé jongens! OMG, jullie zullen niet geloven wat er gebeurt… »

Ik keek naar haar. Ik keek naar de ouders die me hadden opgevoed tot een voetveeg.

‘Doe het maar,’ zei ik. ‘Film alles. Maar zorg ervoor dat je ook filmt hoe ik je koffers inpak.’