Hoofdstuk 6: Vrijheid

Die avond was het stil in huis. Maar het was niet de lege, eenzame stilte die ik had gevreesd. Het was een vredige stilte.

We bestelden pizza – extra kaas, Kora’s favoriet. We zaten op de vloer van haar nieuwe kamer en aten rechtstreeks uit de doos.

‘Mam,’ zei Kora, terwijl ze op een korstje kauwde. ‘Zijn we nu arm? Want oma zei dat je hun hulp nodig had om het huis te betalen.’

Ik verslikte me bijna in mijn frisdrank. « Nee hoor, schatje. Oma heeft gelogen. We zijn niet arm. Sterker nog, we worden rijker. »

Ik heb het even uitgerekend. Zonder drie extra volwassenen die mijn eten opeten, mijn water gebruiken en mijn elektriciteitsrekening opdrijven, zou ik bijna vijftienhonderd dollar per maand besparen. Dat was geld voor een beugel. Dat was geld voor een studiefonds. Dat was geld voor een bezoek aan Disneyland .

‘Het komt allemaal goed,’ beloofde ik haar.

Later, nadat ik Kora in bed had gestopt, liep ik door het huis.

De logeerkamer – voorheen de kamer van mijn ouders – was leeg. Ik haalde de lakens eraf en gooide ze in de prullenbak. Ik wilde ze niet wassen. Ik wilde er gewoon vanaf.

Ik liep de eetkamer binnen – voorheen Allisons make-uphoek. Ik veegde de tafel af.

Ik stond midden in mijn woonkamer. Twee jaar lang had ik hier op eieren gelopen. Ik had mijn woorden gecensureerd. Ik had mijn snacks verstopt. Ik had me verontschuldigd voor mijn eigen bestaan.

Men zegt dat je je familie niet kunt kiezen. Dat is een leugen. Je kunt niet kiezen met wie je verwant bent, maar je kunt absoluut wel kiezen wie er in je veilige haven wordt toegelaten.

Ik liep naar de voordeur en draaide het slot op slot. Klik.

Het was een zwaar, solide geluid.

Ik was geen dochter meer. Ik was geen zus meer. Ik was geen voetveeg meer.

Ik was de CEO van dit huishouden. En voor het eerst in lange tijd liepen de zaken goed.