Hoofdstuk 5: De nieuwe kamer
Ik heb die nacht niet geslapen.
Terwijl Mark Kora naar de garage reed, ging ik daarheen. Ik sleepte het bedframe weer naar boven. Ik vond de matras tegen de muur leunen, waar mijn vader hem had neergezet. Ik tilde hem, zwetend, naar boven.
Ik kon haar speelgoed niet vinden – mama had het echt weggegeven – maar ik vond wel haar doos met knutselspullen die achter een plank was gevallen.
Ik keek naar de witte muren van de kamer. Ze leken op die van een ziekenhuis. Ze straalden afwijzing uit.
Ik ben om middernacht naar de 24-uurs Walmart gereden. Ik heb drie gallons verf gekocht. Lavender Mist . Fairy Dust Glitter .
Ik heb de volgende zes uur geschilderd. Mijn armen brandden. Mijn ogen prikten. Maar met elke penseelstreek heroverde ik de ruimte. Ik schilderde over de giftigheid heen. Ik schilderde over de « stemmen ».
Om 7 uur ‘s ochtends was de kamer paars. Het rook er naar verse verf en hoop. Ik maakte het bed op met de nieuwe lakens die ik had gekocht. Ik legde een nieuwe knuffeleenhoorn op het kussen.
Toen Marks auto om 8:00 uur aankwam, zat ik op de veranda te wachten met een kop koffie.
Kora stapte uit de auto, haar rugzak stevig vastgeklemd. Ze zag er klein en bang uit. Ze keek naar het huis alsof het een plek was die haar pijn had gedaan.
‘Mama?’ fluisterde ze. ‘Is oma hier?’
Ik zakte op mijn knieën en spreidde mijn armen. Ze rende erin en begroef haar gezicht in mijn schouder.
‘Nee, schatje,’ zei ik, terwijl ik haar haar gladstreek. ‘Oma is er niet. Opa is er niet. Allison is er niet. Het zijn alleen wij tweeën. Jij en ik. Voor altijd.’
‘Echt waar?’ vroeg ze, terwijl ze een stap achteruit deed om me aan te kijken.
“Echt waar. Kom kijken.”
Ik bracht haar naar boven. Ze aarzelde bij de deur. Ze herinnerde zich de witte muren en de ringlamp.
Ik duwde de deur open.
De ochtendzon scheen door het raam naar binnen en verlichtte de verse lavendelkleurige verf. De glitter die ik erdoorheen had gemengd, fonkelde als bij toverslag. Het bed was opgemaakt. De eenhoorn wachtte.
Kora hapte naar adem. « Het is paars! »
‘Het is jouw kamer,’ zei ik. ‘En niemand zal die ooit nog van je afpakken.’
Ze rende naar binnen en sprong op het bed. Ze rolde rond en lachte. Het was het mooiste geluid dat ik ooit had gehoord.
Mijn telefoon trilde in mijn zak. Ik haalde hem eruit.
Een berichtje van mama: We zitten in Motel 6 langs de snelweg. Het ruikt naar rook. Papa heeft rugpijn. We hebben onze les geleerd, Hannah. We zijn familie. Laat ons terugkomen. We kunnen zo niet verder leven.
Ik keek naar Kora, die veilig in haar bed lag. Ik keek naar het bericht.
Ik typte terug: We hebben gestemd. De aandeelhouder heeft ‘Nee’ gestemd.
Toen heb ik het nummer geblokkeerd. Ik heb papa geblokkeerd. Ik heb Allison geblokkeerd.
