Hoofdstuk 1: De lege kamer

De voordeur klikte achter me dicht, het geluid echode in de stille gang als een geweerschot. Het was half zeven ‘s avonds. Mijn voeten bonkten in mijn hakken, een doffe pijn die overeenkwam met het bonzen in mijn slapen. Twaalf uur. Zo lang was ik vandaag al op kantoor, bezig met het afronden van de fusie die mijn promotie zou veiligstellen – en de bonus die ik nodig had voor de beugelbehandeling van mijn dochter Kora.

‘Ik ben thuis!’ riep ik, terwijl ik mijn sleutels in de schaal liet vallen.

Stilte.

Normaal gesproken zou Kora de trap afstormen, ratelend over Minecraft of haar nieuwe tekening. Vandaag niets.

Ik fronste mijn wenkbrauwen toen ik de woonkamer binnenliep. Mijn moeder, Sharon, zat op de bank een tijdschrift door te bladeren. Mijn vader, Robert, lag te slapen in zijn fauteuil, terwijl de tv een spelprogramma aan had staan. Mijn jongere zus, Allison, zat aan de eettafel, omringd door haar ringlampen en statieven, bezig met het aanbrengen van een derde laag lipgloss.

‘Waar is Kora?’ vroeg ik, terwijl een ongemakkelijk gevoel in mijn nek opwelde.

Moeder keek niet op. « Ze is bij Mark. »

‘Mark?’ herhaalde ik. ‘Waarom? Het is dinsdag. Mark heeft haar in het weekend. Waarom heb je hem gebeld?’

Allison draaide zich om in haar stoel en hield haar telefoon omhoog om de verlichting te controleren. « We hadden de ruimte nodig, Hannah. Kora zat… in de weg. »

“In de weg?”

Ik draaide me om en rende de trap op, twee treden tegelijk. Mijn hart bonkte in mijn borst. Kora’s kamer was de tweede deur links. De deur die altijd volgeplakt was met haar tekeningen van draken en feeën.

De tekeningen waren verdwenen.

Ik duwde de deur open.

De lucht verliet mijn longen.

De kamer was volledig leeggehaald. De lavendelkleurige muren die ik drie jaar geleden met Kora had geverfd, waren nu spierwit en steriel. Haar eenpersoonsbed met het dekbed met sterrenstelselprint? Weg. Haar bureau, volgeplakt met stiften en glitter? Weg. Haar boekenkast, die uitpuilde van de Harry Potter- en Percy Jackson-boeken ? Weg.

In hun plaats stond een ringlamp zo groot als een tractorband. Een strak wit bureau met daarop alleen een laptop en een microfoon. Aan de achterwand was een groen scherm gemonteerd.

‘Wat…’ fluisterde ik, mijn stem trillend. ‘Waar is haar bed? Waar zijn haar spullen?’

Ik draaide me om. Mijn moeder was me de trap op gevolgd en droogde haar handen af ​​aan een theedoek. Ze keek geïrriteerd, niet verontschuldigend.

‘We hebben ze in de garage gezet,’ zei ze nonchalant. ‘Nou ja, het bed staat in de garage. Het speelgoed hebben we gedoneerd. Te veel rommel.’

‘Heb je haar speelgoed weggegeven?’ schreeuwde ik. ‘Wie gaf je daar het recht toe?’

‘We hebben gestemd,’ bulderde de stem van mijn vader van onder aan de trap. Hij was nu wakker en keek me met zijn armen over elkaar aan. ‘Allisons TikTok-kanaal gaat als een trein. Ze heeft een professionele studio nodig als ze er echt geld mee wil verdienen. Kora’s kamer heeft het beste natuurlijke licht.’

‘Een stemming?’ stamelde ik, terwijl ik me aan de deurpost vastgreep om niet in elkaar te zakken. ‘Jullie hebben gestemd over het leven van mijn dochter? In mijn huis?’

‘Ons huis,’ corrigeerde moeder, terwijl ze haar hoofd tuitte. ‘We zijn een gezin, Hannah. We nemen beslissingen als gezin. Allison heeft potentie. Kora is gewoon… aan het spelen. Ze kan bij jou op de kamer slapen als ze hier is. Of vaker bij Mark. Dat is beter voor iedereen.’

‘Beter voor iedereen?’ stamelde ik. ‘Je hebt mijn zevenjarige dochter uit haar eigen huis gezet zodat haar tante lip-sync-video’s kan maken?’

Allison verscheen achter haar moeder en rolde met haar ogen. ‘Het is contentcreatie, Hannah. Dat zou jij niet begrijpen. Je bent veel te zakelijk ingesteld. En eerlijk gezegd, Kora maakt veel lawaai. Ze heeft gisteren drie van mijn opnames verpest door in de gang te zingen. Dat is onprofessioneel.’

Ik heb ze bekeken. Echt goed bekeken.

Mijn ouders, die twee jaar geleden « tijdelijk » bij ons waren komen wonen nadat mijn vader zijn pensioen was kwijtgeraakt door een slechte belegging. Allison, die drie keer haar studie had afgebroken en nu op mijn kosten haar leven aan het uitzoeken was.

Ze hadden genoeg te eten. Ze hadden het comfortabel. Ze hadden het warm. En ze hadden mijn kind eruit gezet.

Er is niet zomaar iets in me gebroken. Het is gestorven. Het deel van me dat zo wanhopig naar hun goedkeuring verlangde, het deel dat hen gratis had laten wonen, mijn eten had laten opeten en mijn auto had laten gebruiken – dat deel is verdord en tot as vergaan.

In plaats daarvan ontstond iets kouds en hards.

Ik schreeuwde niet opnieuw. Ik huilde niet. Ik liep naar de badkamer en spetterde koud water in mijn gezicht. Ik staarde naar mezelf in de spiegel. Donkere kringen onder mijn ogen van het overwerken om vier volwassenen te onderhouden.

Niet meer.

Ik liep terug naar de overloop. Ze stonden er nog steeds, zelfvoldaan en zelfingenomen, te wachten tot ik zou bezwijken zoals altijd.

Ik liep recht op mijn moeder af en keek haar recht in de ogen.

“Ga weg.”