6. Het geluid van het leven.
Een jaar later.
Het strafproces was slechts een formaliteit. Geconfronteerd met het overweldigende medische bewijs van Lucy’s verstikking en de dreigende uitlevering aan Seattle voor de moord op zijn stiefzoon, stortten Travis’ advocaten in.
Hij werd veroordeeld tot dertig jaar gevangenisstraf in een zwaarbeveiligde staatsgevangenis voor poging tot moord en zware kindermishandeling van mijn dochter. De moordzaak in Seattle is nog in behandeling en zal waarschijnlijk leiden tot een daaropvolgende levenslange gevangenisstraf.
Hij zou nooit meer vrije lucht inademen.
Ik had een nieuwe, veel beter betaalde baan gevonden bij een bedrijf dat mijn werktijden wél respecteerde. Met het geld dat ik bespaarde doordat ik Travis’ dure gewoonten niet langer hoefde te financieren, kocht ik een klein, zonnig huis met een grote, omheinde achtertuin in een rustige, veilige buurt.
De muren van ons nieuwe huis waren geschilderd in heldere, vrolijke kleuren: geel, zachtblauw en warmgroen. De houten vloeren waren praktisch onzichtbaar, constant bedekt met een chaotische, levendige laag bouwblokken, knuffels en kleurboeken.
Het was 17:30 uur op een dinsdag.
Ik parkeerde mijn auto op de oprit, pakte mijn werktassen en deed de voordeur open, waarna ik naar binnen stapte.
Ik trof geen doodse, gespannen, zware stilte aan.
Ik ontdekte het chaotische, prachtige, magnifieke geluid van het leven.
De televisie speelde luidkeels de vrolijke, maar irritante begintune van een populaire tekenfilm. Ik hoorde het snelle, zware, vrolijke geklap van blote voeten die op volle snelheid over de houten vloer renden vanuit de keuken.
« Mama! »
